Montiéramey Abbey, Opactwo benedyktyńskie w Montiéramey, Francja.

Opactwo Montiéramey to dawny klasztor benedyktyński założony w 837 r. nad rzeką Barse i zamknięty w 1790 r. Zachowany dwukondygnacyjny budynek ma zwietrzałą elewację z cegły i jasnego kamienia, stromy dach z dachówek terakotowych z trzema ceglanymi kominami oraz dwa rzędy wysokich okien w białych ramach; środkowe białe drzwi osiąga się krótkimi kamiennymi schodami pod małym metalowym daszkiem. Skrzydło południowe krużganku, dom opata, stodoła, gołębnik i dawne latryny wpisano do rejestru zabytków w 2001 r.

Benedyktyński mnich o imieniu Arremar założył opactwo w 837 roku, które szybko stało się ważnym ośrodkiem klasztornym. W XII wieku rozrosła się na tyle, aby kontrolować czternaście podległych priorytetów w regionie.

Opactwo nosiło najpierw nazwę „la Nouvelle Celle”, dla odróżnienia od Montier-la-Celle. Od XII wieku przeważyło imię założyciela Arremara, dając „Moustier Arramé” (1182–1594), skrócone do „Monstierarramey” (1353) i „Moutieramey” (1472), zanim w 1619 powstało „Montiéramey”. Przeniesione w 837 relikwie pustelnika Wiktora z Plancy uczyniły z opactwa ośrodek pielgrzymkowy.

Budynki zostały wyznaczone jako chroniony zabytek historyczny w 2001 roku i obecnie funkcjonują jako rezydencje prywatne, co ogranicza dostęp odwiedzających. Warto sprawdzić lokalnie możliwości publicznego zwiedzania przed zaplanowaniem wizyty.

Zachowane archiwa opactwa przechowywane są w Bibliothèque nationale de France, w tym kartularz i kilka dzieł liturgicznych. Jego iluminowane rękopisy Piotra Lombardczyka znajdują się natomiast w Troyes, w bibliotece miejskiej, pod sygnaturami 304, 175 i 7. Najstarszym dokumentem w archiwach Aube jest akt z 854 r., którym Karol Łysy nadał opactwu prawa i dobra.