St. Willibrord, Kościół katolicki w Euchen, Niemcy

St. Willibrord to katolicki kościół z czerwonej cegły w Euchen, z frontowym szczytem po prawej stronie i dużym trójdzielnym oknem w łuku pełnym. W narożniku między szczytem a nawą boczną stoi okrągła wieżyczka schodowa z dachem stożkowym; niższa nawa boczna ciągnie się w lewo pod szarym łupkiem, z oknami w łuku pełnym i jasnymi kamiennymi obramowaniami. Łukowe wejście z ciemnymi podwójnymi drzwiami otwiera się na froncie nawy bocznej, a kwadratowy ceglany mur z kamiennym zwieńczeniem biegnie na pierwszym planie.

Około 1300 roku kaplica w Euchen należała do kościoła macierzystego w Broich, co poświadcza Liber valoris. W 1725 roku rozebrano kaplicę i część wieży, a na tym samym miejscu wzniesiono skromny barokowy kościół halowy o pięciu przęsłach z prosto zamkniętym prezbiterium, łączony z akwizgrańskim budowniczym Laurenzem Mefferdatisem. 12 kwietnia 1905 roku St. Willibrord ponownie stał się samodzielną parafią; w 1912 roku ostatnie przęsło ustąpiło miejsca transeptowi, dużemu prezbiterium z absydą i nowej zakrystii według Josepha Buchkremera, poświęconym w 1916 roku. Po ciężkich zniszczeniach w październiku i listopadzie 1944 roku kościół otwarto ponownie na Wielkanoc 1966 roku.

Malowidło Chrystusa w absydzie, stworzone przez artystę Philippa Schumachera w 1924 roku, zostało odnowione w 1985 roku po zniszczeniach wojennych.

St. Willibrord stoi w Euchen, dzielnicy Würselen, w parafii St. Sebastian Würselen w diecezji akwizgrańskiej. Kościół jest wpisany do rejestru zabytków (nr A 09/K); otaczający cmentarz był już jedynym miejscem pochówku w parafii Broich, gdy sporządzono jego mapę w 1711 r. Do murowanej z cegły świątyni wchodzi się od strony muru cmentarnego, gdzie wejście nawy bocznej z ciemnymi podwójnymi drzwiami wychodzi na ścieżkę.

W wieży wmurowano rzymskie cegły i kamienie; jest ona zapewne najstarszą częścią, może z wczesnego XIII wieku. Kościół wpisano jako zabytek A 09/K w Würselen. Malowidło absydy z Chrystusem na tronie autorstwa Philippa Schumachera (1924) zostało po zniszczeniach 1944 r. zamalowane na biało i odrestaurowane w 1985 r.