St. Mauritius, Kościół brutalistyczny w Saarbrücken, Niemcy

St. Mauritius to kościół brutalista z heksagonalnym planem, w którym słupy betonowe rozgałęziają się w dach, tworząc abstrakcyjną interpretację sklepienia żebrowego. Betonowa wieża o wysokości 37 metrów na stronie zachodniej zawiera cztery duże portale zapewniające dostęp do głównej przestrzeni kościoła.

Budowa rozpoczęła się w 1953 roku pod kierownictwem architektów Alberta Dietza i Bernharda Grothego, odpowiadając na wzrost populacji katolickiej po II wojnie światowej. Budynek odzwierciedla nowoczesne myślenie architektoniczne swojej epoki i ukształtował powojenną tożsamość miasta.

Nazwa Mauritius odnosi się do świętego Maurycego, patrona dawnej parafii. Od profanacji w 2003 roku doroczne święto parafialne św. Maurycego odbywa się w kościele macierzystym św. Jakuba. Budynek przez krótki czas służył Wyższej Szkole Muzycznej Saary jako miejsce występów.

Budynek stoi pusty od czasu krótkiego użytkowania przez Hochschule für Musik Saar, a 7 marca 2024 r. Wyższy Sąd Administracyjny Saary zatwierdził jego rozbiórkę. Na teren wchodzi się od Moltkestraße przez otwarty jak brama parter betonowej wieży o wysokości 37,12 m, który prowadzi do dziedzińca z okrągłą studnią przed kościołem.

Organy zbudowane w 1956 roku przez Hugo Mayer Orgelbau miały piszczałki umieszczone na betonowej płycie nad stołem gry, z wolnym prospektem piszczałkowym ukazującym wszystkie 25 registrów. W 2017 roku instrument sprzedano parafii San Marcello w Piedimonte Matese w Kampanii. Pięć brązowych dzwonów z ludwisarni Mabilon trafiło w 2015 roku do St. Martinus w Hermeskeil, gdzie znów dzwonią od 2017 roku.