Telecommunications office, Dawny urząd telefoniczny w Schönebergu, Berlin, Niemcy

Dawny Fernamt Berlin przy Winterfeldtstraße 19/21/23 to wpisany do rejestru zespół budynków ukończony w 1929 roku dla Deutsche Reichspost jako największa ówcześnie centrala telefoniczna w Europie. Otto Spalding i Kurt Kuhlow zaprojektowali go na planie krzyża z czterema dziedzińcami; 90-metrowa elewacja jest oblicowana czerwono-brązowym klinkierem w stylu ekspresjonizmu ceglanego.

Zbudowany w latach 1922–1929 według planów Otto Spaldinga i Kurta Kuhlowa Fernamt Berlin był wówczas największą centralą telefoniczną Europy i kosztował 6,2 mln marek Rzeszy. W dniu uruchomienia 18 maja 1929 mieścił dwanaście siedmiometrowych sal do ręcznego łączenia połączeń dalekosiężnych, informację telefoniczną i urząd poczty pneumatycznej. W 1932 pracowało tu 1140 kobiet i 17 mężczyzn; po 1945 około 70 procent urządzeń łączeniowych zdemontowano i wywieziono do Związku Radzieckiego.

Przydomek „Fräulein vom Amt” przypomina kobiety, które ręcznie łączyły połączenia dalekosiężne. W 1932 r. w centrali pracowało 1140 kobiet i tylko 17 mężczyzn, do 240 osób w każdej sali. Od 1958 r. mieści się tu Fernmeldeamt 1 Berlin, a dziś część kompleksu zajmują Telekom Innovation Arena i ogólnodostępna kawiarnia hub:raum.

Budynek znajduje się w dzielnicy Tempelhof-Schöneberg i jest łatwo dostępny. Odwiedzający mogą oglądać zewnętrzną fasadę i ogólną formę z ulicy, aby docenić wyraziste szczegóły architektoniczne.

W 1935 roku Reichspost uruchomił w Fernamcie pierwszy zegar mówiący firmy Siemens & Halske, „Eiserne Jungfrau”, początkowo działający w technice światłotonowej. Podczas igrzysk olimpijskich w 1936 roku centrala w budynku przy Winterfeldtstraße kierowała transmisjami radiowymi z obiektów sportowych do krajowych i zagranicznych rozgłośni.