Beguinenhaus, Średniowieczna kaplica w Havelbergu, Niemcy

Beguinenhaus to prostokątny budynek z cegły w Havelbergu, nakryty stromym dachem czterospadowym z czerwoną dachówką. Jego dłuższy bok ma wysokie ostrołukowe wnęki z oknami w zielonych ramach i małymi drzwiami w łuku; nad wejściem relief z piaskowca przedstawia Ośmieszenie i Ukrzyżowanie Chrystusa.

W 1397 (lub 1390) Thidericus Kremer i jego żona Elysabeth ufundowali ołtarz Świętego Ducha i św. Andrzeja dla nowo wzniesionej kaplicy szpitalnej, co jest jedyną zachowaną wiadomością o jej założeniu. Szpital przyjmował chorych, a prawdopodobnie także ubogich i podróżnych. W XVI wieku lub później kaplicę zdesakralizowano i przebudowano na dwukondygnacyjny dom mieszkalny; w 1841 roku cztery wdowy zajmowały sześć małych izb na piętrze. Ostatnie mieszkanki wyprowadziły się w 1952 roku.

Nazwa Beguinenhaus przypomina beginki, świeckie kobiety żyjące we wspólnocie bez formalnych ślubów. Źródła nie potwierdzają, by beginki prowadziły szpital, ale późniejsza tradycja łączy budynek z mieszkankami Altes Dom-Beguinenhaus. Od 1841 roku cztery wdowy z miasta zajmowały małe pokoje na piętrze, a dwa służyły jako pokoje gościnne.

Budynek stoi na południowym skraju wyspy miejskiej Havelbergu, przy brukowanej ulicy, która w średniowieczu biegła tuż przed Bramą Sandau i murami miasta. Jest własnością prywatną, więc ceglaną elewację, ostrołukowe wnęki i piaskowcową płaskorzeźbę nad wejściem ogląda się z ulicy.

Nad portalem wejściowym znajduje się piaskowcowa płaskorzeźba z czasów budowy, przedstawiająca wyszydzenie i ukrzyżowanie Chrystusa. To jedyna średniowieczna rzeźba wciąż na swoim miejscu; z wyposażenia wnętrza nic nie przetrwało.