Jagdschloss Windhof, Pałac myśliwski w Weilburg, Niemcy.

Jagdschloss Windhof to pałacyk łowiecki w Weilburgu z ostrożnie wykonanymi szczegółami z kamienia i dużymi oknami, które wprowadzają światło do pomieszczeń. Architektura podąża tradycyjnymi niemieckimi stylami budowlanymi z wysokimi sufitami i elementami dekoracyjnymi, które pokazują rzemieślniczą umiejętność.

Folwark o nazwie Wynthusin jest wzmiankowany w pobliżu tego miejsca w 1327 r.; od 1369 r. był użytkowany dla hrabiów Nassau-Weilburg. W latach 1713–1726 hrabia Johann Ernst kazał przebudować go na barokowy pałac myśliwski i letni, a architektem był Julius Ludwig Rothweil. W latach 1934–1936 został przekształcony na szkołę kształcenia nauczycieli Volkshochschule przeniesioną z Frankfurtu.

Nazwa Windhof, poświadczona od 1671 roku, odnosi się zapewne do odsłoniętego, wystawionego na wiatry wzniesienia, na którym stoi zespół. Pałac służył dworowi Nassau-Weilburg jako letnia rezydencja i pałacyk zabaw; w latach 1723–1726 na wyspie stawu stał turecki pawilon z sześcioma prostymi i czterema okrągłymi łóżkami, rozebrany w 1749 roku po zniszczeniach od burz.

Windhof wznosi się na otwartym płaskowyżu nad Weilburgiem i jest wystawiony na wiatr, więc warto zabrać kurtkę nawet latem. Barokowa oś główna była wycelowana w kościół zamkowy w Weilburgu, ale dziś zasłaniają ją drzewa. Zespół jest zabytkiem, nie muzeum; zwiedza się go podczas spaceru z miasta.

Główny budynek rozpoczęto w 1716 r., ale pozostał niedokończony po śmierci hrabiego Johanna Ernsta w 1719 r.; jego syn Karl August obniżył wydatki i zwolnił architekta Juliusa Ludwiga Rothweila. Prace wznowiono w 1722 r. i zakończono w 1726 r. W latach 1723–1726 dodano staw z wyspą, na której stał turecki pawilon rozrywkowy z sześcioma prostymi i czterema okrągłymi łóżkami; rozebrano go w 1749 r. po zniszczeniach od burz.