Technische Universität Berlin, Mathematikgebäude, Budynek matematyki na Uniwersytecie Technicznym w Berlinie, Niemcy.

Gmach Matematyki Politechniki Berlińskiej to wieżowiec na planie litery H, nieco cofnięty od Strasse des 17 Juni, zaprojektowany przez Georga Kohlmaiera i Barnę von Sartory. Szklana osłona ma metalowe płyty pomalowane na jaskrawy niebieski i czerwony, a istniejąca aula elektrotechniki Karla Wilhelma Ochsа (1960–1963) została włączona w kompleks. Wnętrza pozostawiono z odsłoniętym betonem lanym i lekkim jako masą cieplną.

Budynek wywodzi się z konkursu z 1967 r. na rozbudowę kampusu, którego TU Berlin nie zrealizowała w całości; zdobywcy drugiego miejsca, Georg Kohlmaier i Barna von Sartory, otrzymali bezpośrednie zlecenie, a planowanie rozpoczęto w 1973 r. Budowa ruszyła w 1976 r., a ukończenie datuje się na 1981, 1982 lub 1983 r. w zależności od źródła. Istniejącą aulę elektrotechniki Karla Wilhelma Ochsа (1960–1963) włączono do projektu.

Nazwa budynku pochodzi od jego użytkowania przez Instytut Matematyki, który mieścił też Instytut Matematyki i Podstawowego Kształcenia Informatycznego. Wnętrze łączy elementy high-tech, solarne i pop-artu z betonem brutalistycznym, lanym na miejscu lub murowanym z betonu lekkiego. Aula od strony Strasse des 17. Juni jest celowo masywna i zamknięta, a na placu przed budynkiem stoi pomnik Wernera von Siemensa.

Budynek jest całkowicie zamknięty od czerwca 2023 roku po zalaniu spowodowanym zatkanymi rurami odpływowymi; częściowo zamknięto go już w kwietniu 2023. Stołówka studencka znajduje się pod salą wykładową przy Strasse des 17. Juni, a stołówka pracownicza na najwyższym piętrze została zamknięta na stałe w 2020 roku podczas pandemii COVID-19. Na placu przed budynkiem stoi pomnik Wernera von Siemensa.

Potrójne przeszklenie było w 1976 roku pierwszym w budynku biurowym, ale szklana powłoka była tylko połową koncepcji: duży udział szkła miał pozyskiwać ciepło, co zaczerpnięto z budowy szklarni. Odsłonięty beton we wnętrzu miał to ciepło magazynować.