St. Landelin, Kościół katolicki w Ettenheim, Niemcy.

St. Landelin to jednonawowy kościół wzniesiony w latach 1687–1698 w Ettenheimmünster, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium, wieżą przy prezbiterium od północy i ramieniem transeptu dobudowanym w 1765 r. według projektu Franza Josepha Salzmanna. Wnętrze nakrywa sklepienie kolebkowe z lunetami wsparte na filarach przyściennych; ciemne drewniane ławki stoją wzdłuż szerokiej nawy wyłożonej dużymi kamiennymi płytami ułożonymi po przekątnej. Podwyższone prezbiterium mieści biały ołtarz ze złotym tabernakulum pod nastawą ołtarzową z ciemnymi kolumnami, złotymi wolutami i środkowym obrazem; dwa ciemne ołtarze boczne ze złotymi zdobieniami, każdy z krucyfiksem i świecami, stoją przy ścianach bocznych, a sklepienie zdobi fresk ujęty w łuk.

St. Landelin wzniesiono w latach 1687–98 jako kościół salowy z węższym, trójbocznie zamkniętym prezbiterium i wieżą przy prezbiterium od północy. W 1765 r. według projektu Franza Josepha Salzmanna dodano ramię transeptu przy południowej ścianie prezbiterium. Wcześniej kościół pielgrzymkowy klasztoru Ettenheimmünster, dziś jest kościołem parafialnym Ettenheimmünster.

Św. Landelin był pierwotnie kościołem pielgrzymkowym opactwa Ettenheimmünster, a dziś jest kościołem parafialnym Ettenheimmünster, części gminy Ettenheim. Źródło Landelina ujęto w dom źródła po zachodniej stronie budowli, a w 1506 r. powstał relikwiarz z popiersiem Landelina z Ettenheimmünster. Cztery konfesjonały pochodzą z dawnego kościoła klasztornego.

Kościół stoi w Ettenheimmünster, dzielnicy Ettenheim w powiecie Ortenaukreis. Po zachodniej stronie budynku źródło Landelina ujęto w dom źródła, dlatego zachodni koniec jest naturalnym punktem wyjścia zwiedzania. Do nawy wchodzi się od zachodu; prezbiterium z dobudowanym w 1765 roku ramieniem poprzecznym leży po stronie wschodniej.

Wewnątrz kościoła wisi mały dzwon, jedyny ocalały z siedmiodzwonowego zestawu odlanego w XVIII wieku przez strasburskiego ludwisarza Edela. Cztery dzisiejsze dzwony w wieży odlał w brązie Friedrich Wilhelm Schilling w 1954 roku; największy bije godziny, a dwa kolejne kwadranse.