St. Blasius, Kościół parafialny w Ehingen, Niemcy

St. Blasius to kościół parafialny w Ehingen położony na płaskowyżu ponad rzeką Schmiech i otoczony solidnymi murami byłego cmentarza. Budynek łączy romańskie fundamenty z późniejszymi dodatkami i prezentuje typowy układ z chórem i nawami bocznymi.

Najstarszą częścią jest przyziemie wieży z ciosów boniowanych, wzniesione na początku XIII wieku, gdy wieża stała wolno. Pożar miasta w 1688 r. przekształcił trójnawową halę w kościół filarowo-ścienny z kaplicami bocznymi. Po pożarze w 1749 r. prezbiterium i zakrystię odbudowano od 1754 r. według projektu Johanna Caspara Bagnato.

Kościół jest poświęcony św. Błażejowi i należy do diecezji Rottenburg-Stuttgart. Sześć brązowych dzwonów obejmuje trzy dzwony z XVIII wieku, które przetrwały konfiskaty na cele zbrojeniowe w obu wojnach światowych; największy to dzwon Ducha Świętego, drugi to dzwon Trójcy Świętej. W sygnaturce wiszą trzy małe dzwony: dzwon pogodowy czyli św. Teodula, dzwon chrzcielny i dzwon zmarłych.

Wieża ma 64,5 metra; jej najniższa kondygnacja z ciosów o rustykalnym licu pochodzi z początku XIII wieku, a kondygnację zegara i ostry ośmioboczny hełm dodano w 1958 roku. Wnętrze mieści organy na emporze o 50 registrach na czterech manuałach i pedale. W wieży wiszą sześć brązowych dzwonów, trzy z XVIII wieku.

Malowidło sufitowe Ostatniej Wieczerzy jest dziełem Giuseppe Appianiego, a nie Josepha Ignaza Appianiego. W pierwszej kaplicy po stronie południowej malarz z Ulm Wilhelm Geyer wykonał w 1936 roku freski, dzieło klasycznego modernizmu; w tej samej kaplicy stoi chrzcielnica z 1515 roku.