St. Andreas, Religijny zabytek architektury w Norf, Niemcy.

St. Andreas to jednonawowy kościół halowy w stylu rokoko, zbudowany w latach 1765–1770, o zaokrąglonych narożach i czterech dużych oknach z łukiem pełnym z każdej strony, ujętych w kamieniu naturalnym. Pilastry dzielą czerwone ceglane mury. Na szarym dachu łupkowym stoi mała sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Wysunięta trójkondygnacyjna wieża schodkowa ma barokowy kamienny portal, inskrypcję z datą 1765 i niszę z nowoczesną figurą św. Andrzeja od 1988 roku.

Święty Andrzej powstał w latach 1765–1770 jako jednonawowa kaplica w stylu rokoko dla świeckiego konwentu szlachetnych panien, który radca dworu Carl Dominicus Schwartz urządził w zamku Müggenburg, według planów geometry Johanna Nosthoffena; w 1772 poświęcono ją Marii i Józefowi. Konwent zakończył działalność w 1794 r., a w 1820 r. parafia w Norf przejęła kościół po porzuceniu grożącego zawaleniem Alt-St. Andreas i oddała go pod wezwanie św. Andrzeja. Wieżę północną dobudowano w latach 1857/68, nawy boczne w 1903 i 1913 r. według projektu architekta Klausa Röhlingera, a plebanię z 1769 r. włączono jako zakrystię.

Kościół powstał jako kaplica domowa dla świeckiego szlacheckiego klasztoru żeńskiego, który radca dworu Carl Dominicus Schwartz założył około 1765 roku w zamku Müggenburg. Po zamknięciu klasztoru w 1794 roku i opuszczeniu starego kościoła wiejskiego parafia przejęła budowlę w 1820 roku i poświęciła ją świętemu Andrzejowi. Wnętrze zdobią figury pogrupowane według kolorów: białe święte, złote święte pod emporą organową oraz barwne święte Andrzej i Maciej przy drzwiach zakrystii.

St. Andreas stoi przy Kirchstraße w Norf, ze stopniowaną wieżą zwróconą do ulicy i daszkowym portalem u jej podstawy. Wejście znajduje się od strony wieży, gdzie barokowy kamienny portal nosi datę 1765, a nad nim wnękę z figurą św. Andrzeja. Wnętrze z płaskim białym stropem i wąskimi nawami bocznymi dobudowanymi w 1903 i 1913 roku można obejść w jednym przejściu.

Nad barokowym kamiennym portalem wieży znajduje się pusta nisza; do II wojny światowej stała w niej barokowa kamienna Madonna, a w 1988 roku umieszczono tam współczesną figurę św. Andrzeja. Poniżej inskrypcja podaje rok 1765.