Village church Schlamau, budynek kościoła w Schlamau, Brandenburgia, Niemcy

Dorfkirche Schlamau to późnoromański kościół z kamienia polnego, stojący pośrodku wiejskiego placu. Nawa ma 11,45 m długości i 8,40 m szerokości, za nią prezbiterium o długości 5,20 m i szerokości 5,80 m oraz apsyda otoczona od 1746 roku prostokątną kaplicą grobową. Nad zachodnim szczytem wznosi się kwadratowa wieżyczka na dachu, pokryta łupkiem, zwieńczona piramidalnym dachem, krzyżem i dwiema gwiazdami.

W Schlamau wzniesiono w XIII wieku, być może już w drugiej połowie XII, kościół z kamieni polnych, który w 1459 był prawdopodobnie kościołem parafialnym. W 1701 Hans Friedrich i August Friedrich Brand von Lindau gruntownie go odnowili, dodając sygnaturkę i powiększając otwory; około 1744-1746 powstały zakrystia i krypta. Dzwon z 1469 przelano i powiększono w 1824; remonty przeprowadzono w 1868 i 1996.

Wieś Schlamau jest poświadczona w 1388 roku jako Slamowe; kościół po prostu przejmuje jej nazwę. Wnętrze kryje barokowe malowidła ewangelistów z pierwszej połowy XVIII wieku na polach ambony, przeniesione ze starszej ambony, a balustrada empory przedstawia Chrystusa i ośmiu apostołów. Przy wejściu stoją późnogotycka rzeźba biskupa oraz dębowa skarbonka z 1701 roku.

Kościół stoi pośrodku wiejskiego placu, który przecina od zachodu ulica Schlamau. Cmentarz przykościelny otacza mur z nieobrobionych kamieni polnych. Jedynym wejściem są prostokątne drzwi w południowej ścianie nawy, do których prowadzi brukowana ścieżka; zachodni portal jest zamurowany.

Dzwon w wieży pochodzi z 1469 roku; w 1824 roku został przelany i powiększony. Wnętrze ambony zdobią barokowe wizerunki ewangelistów z pierwszej połowy XVIII wieku, przeniesione ze starszej ambony. Zachowano też późnogotycką rzeźbę biskupa oraz dębową skarbonkę z okuciami z 1701 roku.