St. Lorenz, Kościół luterański w Schöningen, Niemcy

St. Lorenz w Schöningen łączy starszą romańską część wschodnią z transeptem i chórem z młodszym gotyckim korpusem nawowym. Obie romańskie wieże wschodnie otrzymały gotyckie iglice w drugiej połowie XV wieku, a zwornik wskazuje na ukończenie w 1491 roku. Wieża południowa, zwana „Długą”, była znacznie wyższa, co pokazuje miedzioryt Matthäusa Meriana z około 1650 roku; w 1690 roku uderzenie pioruna ją rozłupało.

Święty Wawrzyniec powstał z klasztoru kanoników augustiańskich założonego w 1120 roku przez biskupa Reinharda z Halberstadt, który w 1119 roku rozwiązał zrujnowany klasztor benedyktynek św. Wawrzyńca i sprowadził kanoników z Hamersleben do górnej części Schöningen. W 1542 roku Johannes Bugenhagen przejął klasztor na rzecz reformacji; pozostali jedynie proboszcz, jeden mnich i kilku braci świeckich. Po sekularyzacji w 1648 roku budynek służy jako protestancki kościół parafialny.

Nazwa St. Lorenz przypomina benedyktyński klasztor żeński św. Wawrzyńca założony w Schöningen w 983 roku, który biskup Reinhard z Halberstadt zniósł w 1119 roku z powodu zniszczonych budynków. Od sekularyzacji w 1648 roku kościół służy parafii protestanckiej; pozostałe budynki klasztorne stały się majątkiem rolnym, popadły w ruinę lub zostały rozebrane.

Budynek znajduje się w centrum Schöningen i jest łatwo dostępny pieszo z centrum miasta. Odwiedzający powinni pamiętać, że jest to wciąż aktywna przestrzeń wspólnotowa, więc godziny odwiedzin mogą być ograniczone.

Wieża południowa, zwana „Długą”, była znacznie wyższa, co ukazuje miedzioryt Matthäusa Meriana z około 1650 r. W 1690 r. uderzył w nią piorun i ją rozłupał; naprawiono ją dopiero dziesiątki lat później. Z północnego krużganka pozostał skromny fragment z czerwono-czarnymi malowanymi wiciami i romańskim łukiem w sąsiednim korytarzu.