Pfarrkirche St. Magnus, Katolicki kościół parafialny w Bad Schussenried, Niemcy

Pfarrkirche St. Magnus to trzynawowa bazylika filarowa w Bad Schussenried, której romański rdzeń, rozpoczęty po założeniu klasztoru w 1183 roku, jest nadal widoczny w nawie. Gotyckie sklepienia sieciowe zastąpiły płaskie stropy, a wieżę wieńczy iglica. Przed fasadą zachodnią stoi podobna do zamku prałatura z 1482 roku.

Kościół zbudowano po założeniu klasztoru Schussenried w 1183 roku jako trójnawową romańską bazylikę filarową; przypuszcza się, że ukończono go po 1230 roku za prepozyta Konrada II. W 1440 roku podniesiony do rangi kościoła opackiego, został rozbudowany za opata Heinricha Österreichera (1480–1505): wieżę nadbudowano i zwieńczono iglicą, romańskie płaskie stropy zastąpiono gotyckimi sklepieniami sieciowymi, a dobudowano nowy chór zakonny. W 1482 roku przed fasadą zachodnią dostawiono przypominającą zamek prelaturę.

Freski sufitowe powstały w latach 1744–1746: Gabriel Weiß namalował sceny w prezbiterium z Norbertem z Xanten i sześcioma świętymi norbertanami, a Johannes Zick ozdobił nawę główną życiem Norberta, a nawy boczne legendami Magnusa i Augustyna. Łuk tęczowy zdobi zegar świata z gołębicą Ducha Świętego.

Kościół stoi w centrum Bad Schussenried, a przed jego fasadą zachodnią wznosi się dodana w 1482 roku pałacowa prelatua. Trójnawowy romański korpus z filarami wciąż zdradza pierwotną budowlę z około 1230 roku. Na południowej ścianie nawy znajduje się późnogotycka Madonna z Dzieciątkiem z około 1440 roku, dzieło Hansa Strigela Starszego.

Siedziska chórowe zostały wykonane pomiędzy 1715 i 1717 rokiem z drewna orzecha i lipy, pokazując 24 postacie świętych i sceny z życia Marii. Te skomplikowane rzeźby reprezentują zaawansowane rzemiosło, które odwiedzający często pomijają.