Opferstein von Quoltitz, Głaz narzutowy w Quoltitz na Rugii, Niemcy

Kamień ofiarny z Quoltitz to głaz narzutowy z granitu Karlshamn z dużymi różowymi skaleniami, długi na około 4,80 m, szeroki na 3,9 m i wysoki na 2,80 m, o obwodzie 13,0 m i masie 73 t. Leży na północ od Neddesitz, w obrębie Sagard, na skraju Parku Narodowego Jasmund. Otacza go pierścień lip; ich cień sprzyja porostom i mszakom, przez co powierzchnia głazu jest trudna do odczytania.

Karl Nernst opisał kamień po raz pierwszy w 1797 r. w „Wanderungen durch Rügen”. Caspar David Friedrich narysował go 17 lipca 1806 r., a w 1816 r. namalował na podstawie tego rysunku „Opferstein bei Quoltitz im Morgenrot”, dziś uznawany za zaginiony. Johann Jacob Grümbke opisał go w 1805 i 1819 r.

Mieszkańcy nazywają 5–6-centymetrowe zagłębienia na kamieniu „Blutgrapen” (krwawe garnki); są bardzo stare i uchodzą za znaki kultowo-rytualne o nieustalonym celu. Przez północno-zachodni koniec biegnie rowek szeroki i głęboki na około 12 cm, tłumaczony raz jako próba rozłupania głazu, raz jako ślad rytualny.

Głaz leży w lesie, w zacienionym miejscu, gdzie podłoże pozostaje wilgotne; przydatne jest zakryte obuwie. Powierzchnia porośnięta porostami i mszakami sprawia, że miseczki i rowek są słabo widoczne; dostrzec je można w świetle padającym pod kątem, wcześnie rano lub późnym popołudniem. Geotop jest zarejestrowany pod sygnaturą „G2 072”; nie należy pobierać próbek.

Nazwa kamienia może pochodzić od staronordyjskiego „kval”, oznaczającego udrękę lub gwałtowną śmierć, co pasuje do pobliskiego pola zwanego niegdyś „Bloodbek” (krwawy potok). Archeolodzy znaleźli tu szczątki ludzkich kości, duży sztylet krzemienny i paciorki z bursztynu, co na nowo rozbudziło debatę o krwawych ofiarach.