Laubenganghaus, Dessau

Laubenganghaus to kompleks mieszkalny w Dessau złożony z pięciu trzypiętrowych budynków połączonych otwartymi korytarzami na północnej fasadzie, zapewniającymi dostęp do sześciu mieszkań na piętrze poprzez zewnętrzne galerie i oddzielne klatki schodowe. Każda jednostka zajmuje około 47 metrów kwadratowych i obejmuje kuchnię, łazienkę, ogrzewanie centralne i optymalny naturalny dostęp światła dzięki pomieszczeniom mieszkalnym skierowanym na południe i strefom usług skierowanym na północ.

Zbudowany w latach 1929-1930 pod kierownictwem Hannesa Meyera, ówczesnego dyrektora Bauhaus, był pierwszym dużym wspólnym projektem wydziału architektury szkoły. Stanowił punkt zwrotny w filozofii Bauhaus, przesuwając skupienie na tworzenie taniego mieszkalnictwa do produkcji masowej.

Projekt obejmował wspólne ogrody-dziedzińce, place zabaw dla dzieci i gemenitalne ogrody, odzwierciedlające podejście Meyera polegające na przedkładaniu potrzeb wspólnoty nad wygodą indywidualną. Mieszkańcy wykorzystywali te przestrzenie jako codzienne punkty spotkań i dzielili się odpowiedzialnością za ich utrzymanie.

Kompleks znajduje się w okolicy Dessau-Roßlau i jest najlepiej dostępny pieszo lub rowerem, ponieważ otaczająca dzielnica ma uspokojony ruch. Odwiedzający mogą swobodnie badać zewnętrzną stronę budynków, chociaż wnętrze pozostaje prywatną przestrzenią mieszkalną z ograniczonym dostępem.

Budynki łączą widoczne cegielne fasady z żelbetowymi przyczółkami i wykorzystują zarówno drewniane, jak i stalowe ramy okienne, tworząc zróżnicowany wygląd architektoniczny. Ta mieszanka materiałów była eksperymentalna jak na tamte czasy i pokazuje, jak projektanci połączyli tradycyjne i nowoczesne metody budowy.