St. Elisabeth, Kościół w Rheine, Niemcy

St. Elisabeth to kościół Nowej Rzeczowości zbudowany z szarobrązowych prostokątnych bloków kamiennych, zaprojektowany przez Josefa Franke i konsekrowany w 1931 roku. Po prawej wznosi się kwadratowa wieża z płaskim szczytem i tarczami zegarowymi; poniżej znajdują się dwie półkoliste nisze i pionowe okna. Po lewej zaokrąglona apsyda z wąskimi oknami zwieńczona jest czerwonym dachem stożkowym z zieloną krawędzią.

Świątynia św. Elżbiety powstała dla nowej parafii założonej w 1933 roku, opóźnionej przez I wojnę światową, aby obsłużyć około 4000 katolików mieszkających „za torami”. Architekt z Gelsenkirchen Josef Franke otrzymał zlecenie w marcu 1928 roku; kamień węgielny położono w październiku 1929 roku, a kościół konsekrowano 19 listopada 1931 roku przez biskupa pomocniczego Johannesa Poggenburga. Ograniczenia finansowe wielkiego kryzysu wymusiły uproszczenia, a po bombardowaniach II wojny światowej wieża otrzymała miedzianą latarnię zamiast płaskiego dachu piramidalnego, co uczczono podczas uroczystości w 1952 roku.

Parafia powstała w 1933 roku i otrzymała wezwanie św. Elżbiety z okazji 800. rocznicy jej śmierci w 1231 roku. Na poświęcenie kościoła nauczycielka Johanna Wrede napisała tekst, a Josef Smets skomponował pieśń patronalną „Sankt Elisabeth zu Ehren lasst uns Jubellieder singen!”, śpiewaną w parafii do dziś.

Kościół stoi przy Darbrookstraße na lewym brzegu Ems, w dzielnicy Rheine zwanej „Hinter der Bahn”, oddzielonej od starego miasta linią kolejową z 1853 roku. Do trzech głównych portali prowadzą schody rozciągające się na całą szerokość fasady zachodniej, pod trójkątnym frontonem. Wieża o płaskim szczycie ma tarcze zegarowe nad otworami z żaluzjami.

Kościół poświęcono 19 listopada 1931 r., w święto św. Elżbiety Turyńskiej, wybranej, ponieważ parafia powstała w 1933 r., 800 lat po jej śmierci w 1231 r. Napisana na tę okazję pieśń parafialna nauczycielki Johanny Wrede i kompozytora Josefa Smetsa jest śpiewana do dziś.