Kelle-Teufelskanzel, Rezerwat przyrody w Bornhagen i Lindewerra, Niemcy

Kelle-Teufelskanzel to rezerwat przyrody na stromym zachodnim zboczu Höhebergu, gdzie dolina Kelle opada około 365 metrów na zaledwie 1400 metrach do Werrry. Teufelskanzel to około 25-metrowa, niemal pionowa ściana z piaskowca pstrego środkowego na wysokości około 452 metrów. Rezerwat chroni lasy powstałe z dawnych odrośli i graniczy z heskim rezerwatem Harthberg.

Rezerwat został wyznaczony w 1996 roku, aby chronić zbiorowiska leśne powstałe z dawnej gospodarki odroślowej. Leży na stromym zachodnim zboczu Höhebergu, bloku piaskowca pstrego wypiętrzonego w strefie przejściowej między strefą uskokową Eichenberg-Saalfeld a Leinegraben. Jest częścią sieci biotopów Zielonego Pasa i Natura 2000, a od zachodu bezpośrednio graniczy z rezerwatem Harthberg w Hesji.

Rezerwat jest częścią Zielonego Pasa, łączącego korytarze ekologiczne wzdłuż byłej wewnątrznmieckiej granicy przez Turyngię. Odwiedzający mogą dzisiaj obserwować, jak przyroda wyleczyła tę niegdyś podzieloną krajobraz.

Ścieżki wznoszą się z doliny Wery pod Lindewerrą do Teufelskanzel na około 452 m, czyli około 365 m różnicy wysokości na zaledwie 1400 m, przy nachyleniach od 18° do 36°. Skała to środkowy pstry piaskowiec, nie wapień, więc trzeba liczyć się ze śliskimi płytami piaskowca i korzeniami. Potrzebne są mocne buty; potok w dolinie Kelle miejscami zanika.

Skały zbudowane są ze środkowego pstrego piaskowca, czerwono-brązowego do szarobrązowego, a nie z wapienia. Miejscowy folklor łączył skałę z Odynem i walkiriami, zanim zaczęto nazywać ją amboną diabła; Ludwig Bechstein przytoczył tę legendę w swoim zbiorze z 1853 roku. Theodor Storm, sędzia w Heiligenstadt w latach 1856–1864, odwiedził ten punkt widokowy i opisał go w noweli „Eine Malerarbeit” z 1867 roku.