Dominikanerkloster Prenzlau, Dawny klasztor dominikanów i muzeum kultury w Prenzlau, Brandenburgia

Dominikanerkloster Prenzlau to dawny klasztor dominikanów wznoszony w czterech etapach od 1275 do około 1500 roku. Jego rdzeń stanowi trójnawowy ceglany kościół halowy konsekrowany w 1343 roku, otoczony krużgankiem i dwukondygnacyjnymi ceglanymi budynkami klasztornymi. Kościół ma smukłe dwu- i trójdzielne okna maswerkowe wzorowane na kościele klasztornym w Chorin, sklepienia krzyżowe na ośmiobocznych filarach oraz dostawioną zakrystię ze sklepieniami krzyżowymi na okrągłym filarze.

Po otrzymaniu Uckermark w 1250 roku margrabia Jan I Brandenburski udzielił dominikanom zgody na założenie klasztoru; pierwsi mnisi przybyli w 1275 roku, a Jan II uchodzi za fundatora i dobrodzieja. Wznoszony w czterech etapach od 1275 do około 1500 roku konwent już w 1308 roku należał do najbogatszych klasztorów dominikańskich marchii. Pożar uszkodził go w 1519 roku, a wspólnotę rozwiązano w 1545 roku w wyniku reformacji.

Od 1577 roku dawnego kościoła klasztornego używa protestancka wspólnota Nikolaigemeinde, dlatego nazywa się on dziś Nikolaikirche. Zespół należy do Europejskiego Szlaku Gotyku Ceglanego i do polsko-niemieckiej sieci klasztorów, a od 1930 roku mieszczą się w nim Muzeum Historii Kultury, archiwum miejskie, biblioteka i centrum wydarzeń Kulturarche.

Zespół leży na południowo-zachodnim skraju starego miasta, tuż przy Steintor, na lekko wzniesionym terenie nad jeziorem Unteruckersee. Kościół od 1577 roku służy wspólnocie św. Mikołaja i dlatego nazywa się dziś Nikolaikirche. Muzeum zajmuje klasztor od 1930 roku; w tych samych budynkach mieszczą się archiwum miejskie, biblioteka miejska i centrum wydarzeń Kulturarche.

Brązowa chrzcielnica w kościele, wykonana około 1400 roku, pochodzi z prenzlauskiego kościoła Mariackiego. Jej stopa spoczywa na trzech stylizowanych zwierzętach, a trzy postacie mężczyzn na dolnej krawędzi podtrzymują czaszę zdobioną płaskorzeźbami Deesis i dwunastu apostołów pod ostrołukowymi arkadami.