Frauenkirche, Kościół luterański w Zittau, Niemcy

Frauenkirche to kościół luterański poza starówką Zittau, odbudowany jako wczesnobarokowa pseudobazylika po uderzeniach pioruna i pożarach. Ma krótką, szeroką nawę z dachem dwuspadowym i małą sygnaturkę z wysokim miedzianym hełmem datowanym na 1715 rok. Po stronie południowej zachowały się okna z maswerkiem, a fasada zachodnia ma neogotycki portal z 1897 roku.

Zbudowany około 1260–1280 pod wpływem czeskim jako wczesnogotycki kościół, należał do komandorii joannitów założonej w pierwszej połowie XIII wieku. Po zniszczeniach od piorunów i pożarów został odbudowany jako wczesnobarokowa pseudobazylika. W 1572 roku zachowane części wschodnie połączono w odrębny budynek, a nawę rozebrano; w 1897 roku przeprowadzono renowację.

Kościół zawdzięcza nazwę „Unserer Lieben Frau”, średniowiecznemu wezwaniu Matki Bożej. Otaczający go Frauenfriedhof uchodzi za najstarszy cmentarz Zittau i pozostaje głównym wyznaniowym miejscem pochówku w mieście, zarządzanym przez parafię luterańską. Ołtarz szafiasty z 1619 roku kryje polichromowaną drewnianą figurę Madonny z pierwszej ćwierci XVI wieku, otoczoną dwoma aniołami i promienistą glorią.

Kościół leży poza starówką Zittau, otoczony ze wszystkich stron cmentarzem Frauenfriedhof, którego późniejsze rozszerzenia biegną na północ. Wejście zapewnia brama zachodnia z 1695 r. z piaskowcowym reliefem czaszki nad łukiem albo brama południowo-zachodnia z 1655 r. Kościół pozostaje czynnym miejscem kultu luterańskiego, więc lepiej odwiedzać go poza nabożeństwami.

Sygnaturka na dachu ma miedziany hełm datowany na 1715 rok, a po stronie południowej zachowały się okna z maswerkiem z wczesnogotyckiej budowli wzniesionej około 1260–1280. Zachodni portal ze spiczastym szczytem pochodzi z 1897 roku, gdy znaczną część wyposażenia wnętrza, w tym epitafia, przeniesiono do muzeum.