Lukaskirche Planitz, Kościół w Planitz, Zwickau, Saksonia, Niemcy

Lukaskirche Planitz to trójnawowa bazylika z kamiennej cioski w stylu wczesnoneogotyckim, położona na wyniesieniu nad miejscowością i zamkiem Planitz. Smukła wieża zachodnia z galerią pod kamiennym hełmem przewyższa kalenicę kościoła. Wnętrze jest w całości przykryte sklepieniami krzyżowo-żebrowymi, poszerzone skrzyżowanie ma sklepienie gwiaździste, a w kącie prezbiterium i transeptu wstawiono boczne apsydy.

Ponieważ kaplica na Schloss Planitz stała się zbyt ciasna dla ludności, która znacznie wzrosła dzięki wydobyciu węgla kamiennego, w 1869 roku drezdeński architekt Gotthilf Ludwig Möckel otrzymał zlecenie zaprojektowania kościoła na 1000 miejsc siedzących. Prace budowlane rozpoczęły się w kwietniu 1872 roku pod kierunkiem miejscowego budowniczego Hermanna Rietschera, a poświęcenie kościoła nastąpiło 16 października 1876 roku. W 1968 roku kościół zdekonsekrowano i pozostawiono zniszczeniu, aż do rozpoczęcia renowacji w 1992 roku.

Kościół przez dziesięciolecia służył jako centralny punkt spotkań dla protestantskiej wspólnoty Planitza. Poza niedzielnym nabożeństwem gościł świętowania i wydarzenia wspólnoty, które kształtowały lokalne życie.

Kościół jest dostępny pieszo lub publicznym transportem i znajduje się w spokojnej dzielnicy mieszkalnej z dostępnym parkowaniem w pobliżu. Wstęp jest bezpłatny, a odwiedzający mogą zwiedzać budynek i jego wnętrze w ciągu dnia.

Z organów Walckera z 1876 roku po zamknięciu kościoła zachowało się około 20 procent piszczałek; 17 registrów sprzedano, a stół gry i części szafy zaginęły. W latach 2019–2021 firma Hermann Eule Orgelbau z Budziszyna zrekonstruowała instrument z wiatrownicami stożkowymi i mechaniczną trakturą gry i rejestrów.