Grundmühle Liegau-Augustusbad, Dawny młyn wodny w Liegau-Augustusbad, Radeberg, Niemcy

Grundmühle Liegau-Augustusbad to kompleks młyna wodnego położony wzdłuż rzeki Große Röder, obejmujący kilka budynków, w tym dom piekarni, gdzie pozostają widoczne resztki oryginalnego pieca. Układ i struktury ujawniają, jak operacje mielenia zboża i piekarskie funkcjonowały razem na jednym terenie.

Młyn istniał w tym miejscu już w 1793 roku, gdy młynarz Johann Christoph Günther sprzedał go Johannowi Gottliebowi Arnoldtowi za 1100 talarów i 80 talarów rocznego czynszu dziedzicznego. Karl Gottlieb Arnoldt przejął go w 1822 roku i kazał wznieść w 1826 roku budynek główny, w 1837 roku długą stajnię, a w 1838 roku tartak. Gdy industrializacja uczyniła młyny wodne nierentownymi, obiekt stał się restauracją, a nazwa „Arnoldtsmühle” się przyjęła.

Dawniej nazywano go Arnoldtsmühle od rodziny Arnoldtów, która prowadziła młyn od 1793 do lat 80. XIX wieku. Od końca XIX wieku służył też jako gospoda i cel wycieczek dla kuracjuszy pobliskich Curbad Liegau i Augustusbad oraz mieszkańców Radeberga. Łużycka brama, Wendentor, trafiła na teren młyna z drezdeńskiej wystawy rzemiosła i sztuki saksońskiej w 1896 roku.

Zespół leży na prawym brzegu Große Röder, na skraju obszaru chronionego Seifersdorfer Tal, na północ od Drezna. Na miejscu znajdują się zbudowany w 1806 roku Röderbrücke oraz ogród między rzeką a budynkiem głównym. Ścieżki wzdłuż Röder bywają nierówne, przydatne jest mocne obuwie.

Tak zwana Wendentor na terenie to łużycka brama gospodarcza pochodząca z odbywającej się rok wcześniej w Dreźnie Saksońskiej Wystawy Rzemiosła i Sztuki Użytkowej; źródła datują jej przybycie na 1897, inne na 1911 rok. W 1929 dzierżawca Rößler otrzymał koncesję na wyszynk w jednej izbie, pawilonie i ogrodzie, a putta znaczące wejście do ogródka piwnego pochodzą prawdopodobnie z tego czasu.