Brückenanlage zwischen Altem und Neuem Hafen, Kompleks mostów portowych w Bremerhaven, Niemcy

Zespół mostów między Starym a Nowym Portem przecina kanał łączący o szerokości 12,5 metra i głębokości 8 metrów, wykopany w latach 1925–1927 i żartobliwie nazywany Kanałem Panamskim. Przechodzą nad nim dwa mosty zwodzone rolkowe: wąski most kolejowy o szerokości 4,75 metra i długości 17,55 metra oraz szerszy most drogowy o szerokości 8,5 metra i długości 15,80 metra. Czterokondygnacyjna ceglana wieża maszynowa mieści nad silnikami sterownię.

Ponieważ śluza łącząca Geeste ze Starym Portem została zasypana w 1933 roku, w latach 1925–1927 wykopano między Starym a Nowym Portem kanał łączący o szerokości 12,5 m i głębokości 8 m, żartobliwie zwany Kanałem Panamskim. Równocześnie w przedłużeniu H.-H.-Meier-Straße (dawnej Keilstraße) powstały dwa mosty zwodzone, a zespół oficjalnie oddano do użytku na początku 1928 roku. Od 1992 roku jest wpisany do rejestru zabytków Bremy.

Mieszkańcy żartobliwie nazywali „Kanałem Panamskim” kanał łączący o szerokości 12,5 metra i głębokości 8 metrów, wykopany w latach 1925–1927. Zespół zachował mechanizmy z lat 20. XX wieku, a Krajowy Urząd Ochrony Zabytków Bremy nazywa go znakomitym świadectwem techniki portowej, komunikacyjnej i mostowej. W górnej kondygnacji ceglanej wieży maszynowej nadal znajduje się sterownia z widokiem na całość.

Mosty mają wysokość przejazdu 5,51 metra i mogą być obsługiwane ręcznie podczas awarii prądu poprzez specjalny system napędowy. Dostęp jest zawsze dostępny, a odwiedzający mogą oglądać instalacje techniczne z zewnątrz.

Trzy małe domy maszynowe przy każdej z mostów zawierają silniki elektryczne i sprytny system zapasowy, którym można operować ręcznie bez prądu. Ten system awaryjny dowodzi niezawodności rozwiązania inżynierskiego sprzed ponad 100 lat.