Ehemaliges Schlösschen Franziskaruhe, später Werkskasino der Maxhütte, Zabytek dziedzictwa kulturowego w Sulzbach-Rosenberg, Niemcy.

Schloss Franziskaruhe to trójskrzydłowy zespół poniżej Rosenberg Schlossberg: dwukondygnacyjny otynkowany korpus z dwoma potężnymi pawilonami narożnymi, barokowymi obramieniami okien, dużym dachem czterospadowym i altaną z tyłu. Towarzyszą mu jednokondygnacyjne skrzydła; południowe ma małą wieżyczkę, północne stoi osobno. Ogródkowy pawilon z 1920 r. z dachem mansardowym otwiera się filarami z dwóch stron.

Maria Franziska Dorothea Christina, hrabina palatyńska i matka późniejszego króla Maksymiliana I Józefa, kazała zbudować pawilon, ukończony w 1785 r.; nazwę Franziskaruhe po raz pierwszy użyto 27 lipca 1786 r. W 1788 r. go powiększono, prawdopodobnie z materiału z ruin zamku Rosenberg. Po jej śmierci w 1794 r. przeszedł na burmistrza Ambergu Michaela Girischa, a w 1805 r. na francuskiego emigranta Karla von Malcomesa. W 1922 r. kupiła go Maxhütte; 7 kwietnia 1934 r. w jego sali zdecydowano o połączeniu Sulzbach i Rosenberg. W 1964 i ponownie w 2011 r. przeprowadzono gruntowną renowację.

Budynek zmienił się z arystokratycznej rezydencji prywatnej na miejsce spotkań dla pracowników przemysłowych, pokazując, jak społeczności przemysłowe przeznaczały stare posiadłości szlacheckie dla nowych celów.

Budynek leży poniżej Rosenberskiego Schlossbergu, powyżej Rosenbergu, i można do niego dojść pieszo z miasta. Od 2018 roku częściowo mieści się w nim przedszkole, a Bawarski Urząd Ochrony Zabytków szuka nabywcy za pośrednictwem swojej giełdy nieruchomości, więc dostęp do wnętrza nie jest zapewniony. Pawilon ogrodowy z 1920 roku z dachem mansardowym widać z terenu posesji.

W ogrodzie stoi pawilon wzniesiony w 1920 roku, budynek z dachem mansardowym otwarty z dwóch stron przez filary. Jest odrębny od domu letniego z 1785 roku i pokazuje, jak później urządzono teren jako oprawę posiadłości.