St. Mauritius, Kościół w Willenhofen, Parsberg, Niemcy

St. Mauritius to katolicki kościół salowy w Willenhofen, wzniesiony w 1735 r. z nawą i zamkniętym trójbocznie prezbiterium. W latach 1904–1906 przedłużono nawę i wstawiono neobarokową wieżę fasadową w północno-zachodni narożnik obok szczytu wolutowego. Ośmioboczna kondygnacja wieży mieści zegar i trzy dzwony pod zielonym hełmem cebulastym; wnętrze ma płaski strop, a ołtarz główny przedstawia św. Maurycego.

Kościół św. Maurycego wzniesiono w 1735 r. jako kościół salowy z nawą i cofniętym, trójbocznie zamkniętym prezbiterium od wschodu. W latach 1904–1906 przedłużono nawę i wstawiono neobarokową wieżę fasadową w jej północno-zachodni narożnik, obok fasady z wolutowym szczytem. Najwyższa, ośmioboczna kondygnacja wieży mieści zegar i dzwonnicę z trzema dzwonami.

Kościół jest poświęcony św. Maurycemu, przedstawionemu na retabulum ołtarza głównego; parafia należy do diecezji ratyzbońskiej. Malowidła sufitowe przypisuje się Otto Gebhardowi. Organy z 1912 r., zbudowane przez Willibalda Siemannа jako op. 287, mają osiem registrów na jednym manuałe i pedale.

Kościół św. Maurycego stoi w Willenhofen, części gminy Parsberg w Górnym Palatynacie, w diecezji Ratyzbona. W latach 1904–1906 przedłużono nawę i wstawiono neobarokową wieżę fasadową w północno-zachodni narożnik, dlatego wejście znajduje się przy tym narożniku, obok szczytu wolutowego. Zakrystia przylega do południowej ściany nawy.

Kościół figuruje w bawarskim rejestrze zabytków pod numerem D-3-73-151-46. Jego organy z 1912 r., opus 287 Willibalda Siemannа, mają osiem registrów na jednym manuałe i pedale. Malowidła sufitowe przypisuje się Otto Gebhardowi.