Gamighübel, wzgórze w Niemczech

Gamighübel to wzniesienie z granodiorytu o wysokości 187 m na północny zachód od dzielnicy Drezna Kauscha, które przebija warstwy pläneru z cenomanu i turonu. Na powierzchni zachowała się dawna klif morski, z zagłębieniami i kieszeniami skalnymi wypełnionymi wapieniem muszlowym i marglem wapiennym. Wzgórze porasta tarnina i inne różowate, otoczone są przez nawapienne murawy kserotermiczne i suche łąki owsicowe.

Nazwa Gamighübel pojawia się po raz pierwszy w 1592 roku w księdze sądowej Kauscha i Gaustritz i pochodzi od słowiańskiego słowa kamjen oznaczającego kamień. Od XIX wieku chłopi z Kauscha, Leubnitz i Torna prowadzili na wzgórzu kilka kamieniołomów, wydobywając granodioryt głównie do budowy dróg i ścieżek. Prace w kamieniołomach odsłoniły liczne skamieniałości z okresu kredy, które opisali geolodzy Hanns Bruno Geinitz, Louis Agassiz i August Emanuel von Reuss.

Nazwa Gamighübel pochodzi od słowiańskiego kamjen, „kamień”, i po raz pierwszy pojawia się w 1592 r. w księdze sądowej Kauschy. Legenda mówi o krasnoludkach wydobywających we wzgórzu złoto i kamienie szlachetne; ich uderzenia młotów słyszano aż w Leubnitz, a po dźwięku dzwonu kościelnego odeszły ze skarbem za Łabę.

Wzgórze leży wśród pól na północny zachód od Kauscha i na południowy zachód od Torny, bez oznakowanego punktu startowego; dochodzi się drogami polnymi z jednej z wsi. Podłoże to wapienna sucha murawa na skale, przydadzą się mocne buty. Ponieważ zbocze jest obszarem chronionym (FND 79), należy trzymać się istniejących ścieżek i skraju suchych muraw.

Legenda mówi, że w Gamighübel karły wydobywały złoto i kamienie szlachetne, a przy dobrej pogodzie ich uderzenia młotów było słychać aż w Leubnitz. Wypędzone dźwiękiem kościelnych dzwonów, w księżycową noc przeprawiły się przez Łabę, hojnie wynagrodziły przewoźnika i zakopały skarb w okolicy Helfenbergu.