Heylshof, Muzeum sztuki i ogród willowy w Wormacji, Niemcy

Heylshof to neobarokowa willa zbudowana w latach 1881–1884 przez szwajcarskiego architekta Alfreda Friedricha Bluntschliego dla Corneliusa Wilhelma i Sophie von Heyl, dziś muzeum Kunsthaus Heylshof. Budynek z czerwonego piaskowca ma zaokrąglony pawilon centralny z balustradą, flankowany niższymi skrzydłami z łukowymi oknami; z tyłu wznoszą się dwie ciemne iglice. Kutowa żelazna brama z kolcami wypełnia łukowe wejście, a po lewej stoi niebieska tablica z białą strzałką.

Rodzina Heyl nabywała teren etapami od 1805 roku. W jego wschodniej części stał dwór biskupi, wzniesiony w miejscu pierwotnego pałacu królewskiego; ostatni budynek, powstały w latach 1719–1725 z udziałem Balthasara Neumanna, zniszczono już w 1794 roku. Obecną willę neobarokową zbudował w latach 1881–1884 Alfred Friedrich Bluntschli dla Corneliusa Wilhelma i Sophie von Heyl; uszkodzona w nalocie w 1945 roku, została odbudowana jako jednokondygnacyjna z dachem czterospadowym.

Nazwa upamiętnia rodzinę Heyl, która od 1805 roku nabywała ten teren i w latach 1881–1884 zleciła Alfredowi Friedrichowi Bluntschliemu budowę neobarokowej willi. Cornelius Wilhelm i Sophie von Heyl zapisali budynek i ogród fundacji Kunsthaus Heylshof. Podczas Nibelungenfestspiele ogród służy jako foyer teatru.

Do budynku muzeum prowadzi kuta brama i zewnętrzne schody do portalu z rzeźbionymi drewnianymi skrzydłami drzwi autorstwa Lorenza Gedona. Ogród ogranicza od zachodu pozostałość średniowiecznych murów miejskich, a od północnego zachodu zamyka fontanna Herkulesa. Na terenie zachowało się pochodzące z 1719 roku, dziś zakratowane, wejście do piwnic katedry.

Miejsce pamięci „Die Großen Schuhe Luthers” (Wielkie buty Lutra) urządzono w 2017 roku na wschodnim krańcu terenu, w przybliżeniu tam, gdzie w 1521 roku Luter spotkał się z cesarzem Karolem V w Bischofshof. Brązowe buty łatwo przeoczyć na dalekim skraju ogrodu.