Oberhofenkirche, Średniowieczny kościół w Göppingen, Niemcy.

Oberhofenkirche to późnogotycki kościół halowy wzniesiony w latach 1436–1490, o jasnożółtych ścianach, ciemnobrązowym dachu z dachówek i wysokich ostrołukowych oknach wzdłuż boku. Po prawej kwadratowa kamienna wieża dźwiga wysoki szary hełm, a za nią i po lewej wznosi się drugi, nieco niższy szary hełm. Wystający przedsionek ma ostrołukowe wejście z podwójnymi drzwiami; wewnątrz żebrowe sklepienie spoczywa na smukłych kolumnach nad ciemnymi drewnianymi ławkami.

Pierwszy kościół parafialny Göppingen jest poświadczony w 1275 r., na miejscu rzymskiej villa rustica i wczesnośredniowiecznego kościoła drewnianego. Hrabia Ulrich V Wirtemberski kazał wznieść obecny późnogotycki kościół halowy w latach 1436–1490 i przekształcił go w kolegiatę kanoników. Po rozwiązaniu kapituły na początku 1535 r. służył głównie pogrzebom; od 1854 r. restaurowany w stylu neogotyckim, od 1902 r. jest znów kościołem parafialnym.

Nazwa Oberhofen odnosi się do położenia kościoła przy górnym gospodarstwie, poza średniowiecznymi murami miejskimi. Od 1902 roku jest drugim protestanckim kościołem parafialnym Göppingen. Wnętrze kryje późnogotyckie stalle chórowe i barokowe epitafia, częściowo przeniesione tu około 1770 roku z kościoła miejskiego.

Kościół stoi poza dawnymi murami miejskimi obok Heiligkreuzkapelle, zachowanego chóru Marienkapelle z 1410 r., używanego na wystawy i nabożeństwa. Główne wejście znajduje się w wysuniętym przedsionku z ostrym łukiem i podwójnymi drzwiami; wchodzi się do nawy, a podwyższone poligonalne prezbiterium leży na końcu. Od 1902 r. budynek znów służy jako kościół parafialny, więc zwiedzanie trzeba dopasować do nabożeństw.

Wykopaliska archeologiczne z lat 1980/81 odsłoniły pod kościołem rzymską villę rustica z II/III w. n.e., a następnie wczesnośredniowieczny kościół drewniany w konstrukcji słupowej. Znaleziono też wczesną protezę zębową z kości hipopotama, o której zwiedzający prawie nie wiedzą.