Rittergut Wichtringhausen, Posiadłość ziemska w Barsinghausen, Niemcy

Rittergut Wichtringhausen to dwupiętrowy dwór na wyspie otoczonej fosą, dostępny przez trzy mosty. Parter i piwnica są z kamienia łamanego, a piętro z otynkowanego muru pruskiego. Dom ma od wschodu renesansowy wykusz datowany na 1611 rok oraz neogotycką wieżę schodową, balkon, wykusz i wieżyczkę z przebudowy w 1866 roku. Zabudowania gospodarcze obejmują dom zarządcy z 1865 roku i masywną oborę z 1905 roku.

Wichtringhausen pojawia się po raz pierwszy w 1188 roku jako Wicmeringehusen w rejestrze lennym biskupa Minden, który przekazał majątek swoim wasalom. W XV wieku dobra przeszły na hrabiów Schaumburg, którzy zbudowali tu mniejszy zamek; w XVI wieku został on przekształcony w pałac na wodzie z kryptą, kaplicą i domem bramnym. Sam dwór pochodzi z XVI wieku, został przebudowany w XVII wieku i w 1866 roku pod kierunkiem Heinricha Langwertha von Simmern przekształcony w stylu neogotyckim.

Dwór łączy elementy renesansowe z neogotycznymi szczegółami z różnych epok. Te warstwy stylu pokazują, jak posiadłość ewoluowała, aby dostosować się do zmieniających się gustów i potrzeb.

Posiadłość leży na północ od drogi B 65, przy średniowiecznym szlaku handlowym Hellweg między Hildesheim a Westfalią. Dwór stoi na otoczonej szeroką fosą wyspie, do której prowadzą trzy mosty. W zbudowanym w 1865 roku domu zarządcy mieści się dziś winiarnia Freiherrlich Langwerth von Simmern'sches Rentamt z Eltville.

Pijalnia wina w zbudowanym w 1865 roku domu zarządcy jest filią winnicy Freiherrlich Langwerth von Simmern'sches Rentamt z Eltville w regionie Rheingau. Ta sama rodzina, która włada posiadłością od 1743 roku, sprzedaje tu wina z Rheingau w swojej dolnośląskiej siedzibie.