Benediktinerinnenkloster Kitzingen, Klasztor benedyktyński w Kitzingen, Niemcy.

Benediktinerinnenkloster Kitzingen to dawny klasztor w Dolnej Frankonii z budynkami pokazującymi przestrzenie do modlitwy i wspólnego życia sióstr. Kompleks zachowuje cechy średniowiecznej architektury klasztornej.

Klasztor został prawdopodobnie odnowiony w VIII wieku pod kierunkiem misjonarza Bonifacego i po raz pierwszy pojawia się w źródłach w 748 roku, gdy opat Sturmiusz z Fuldy był tam leczony przez cztery tygodnie. W 1007 roku Henryk II podarował go nowo utworzonej diecezji bamberskiej, a biskupi Würzburga zyskiwali coraz większy wpływ. Po rozwiązaniu w okresie reformacji w 1568 roku założono w tym miejscu żeński klasztor, zastąpiony w 1660 roku przez klasztor urszulanek, zniesiony w 1804 roku.

Nazwa klasztoru wiąże się z legendą: pasterz Kuccingus, któremu Maria objawiła się, by uwolnić skradzione jagnię z paszczy wilka. W połowie XII wieku ksieni Sophia poprosiła o radę Hildegardę z Bingen, która odwiedziła nadmenańskie opactwo i odwiodła ją od rezygnacji. Wkrótce potem Jadwiga Andegaweńska, późniejsza księżna śląska, pobierała tu nauki jako uczennica.

Budynki można dotrzeć pieszo z centrum Kitzingen, z autobusami jeżdżącymi regularnie w pobliżu. Odwiedzający powinni sprawdzić wcześniej, czy określone obszary są otwarte, ponieważ dostęp jest czasami ograniczony w zależności od aktualnego użytku.

Zgodnie z tradycją lokalną pasterz imieniem Kuccingus doświadczył wizji Marii, która skłoniła go do pomocy w odzyskaniu skradzionego baranka. Jego spotkanie zostało połączone z pochodzeniem miejsca, które miałoby nosić jego imię.