Maria Immaculata, Kościół parafialny w Biburgu, Niemcy

Maria Immaculata to romańska bazylika filarowa w Biburgu, wzniesiona na planie krzyża łacińskiego z nieotynkowanych bloków wapienia i tufu. Jasnoszara fasada z ciosów i stromy czerwony dachówkowy dach osłaniają nawę z wysokimi półkolistymi oknami i niższym rzędem małych łukowych otworów. Dwie 36-metrowe wieże z zielonymi piramidalnymi dachami i krzyżami wznoszą się nad bocznymi chórami na prawym końcu.

Biskup Otto z Bambergu otrzymał zamek Biburg w 1125 roku od hrabiego Heinricha I z Sittling i jego żony Berthy, a budowa kościoła rozpoczęła się natychmiast. Romańska bazylika filarowa została poświęcona tymczasowo w 1133 roku i uroczyście w 1140 roku przez biskupów Ratyzbony i Bambergu. Klasztor został podniesiony do godności opactwa benedyktyńskiego za opata Eberharda, późniejszego arcybiskupa Salzburga. Po pożarze konwentu żeńskiego w 1278 roku mnisi od 1394 roku sklepili nawy boczne w stylu gotyckim, a nawę główną do 1532 roku.

Kościół jest poświęcony Niepokalanemu Poczęciu, stąd nazwa Maria Immaculata. Od 1785 roku pełni funkcję kościoła parafialnego Biburga, którą wcześniej sprawował stary kościół św. Szczepana, rozebrany. Nagrobek błogosławionej Berthy von Ratzenhofen, współzałożycielki klasztoru, przeniesiono tu w 1968 roku z kościoła pielgrzymkowego w Allersdorfie; znajduje się w apsydzie północnej nawy bocznej.

Kościół stoi na wzniesieniu nad doliną Abens, u północnych krańców Hallertau. Portal zachodni, niegdyś jedyne wejście dla osób spoza klasztoru, jest wystawiony na działanie pogody; drugie wejście znajduje się po zachodniej stronie południowego transeptu. Wszystkie cztery dzwony wiszą w wieży południowej, dlatego otwory dźwiękowe wieży północnej nie pełnią już funkcji.

Otwory dźwiękowe wieży północnej nie pełnią już swojej funkcji: wszystkie cztery dzwony wiszą w wieży południowej. Dwie 36-metrowe wieże wznoszą się nad bocznymi chórami, ich górne kondygnacje przebijają bliźniacze arkady, a zwieńczeniem są piramidalne dachy z kulą i krzyżem.