University of Rostock main building, Gmach główny uniwersytetu w Rostocku, Niemcy

Główny budynek Uniwersytetu w Rostocku to obiekt w stylu neorenesansu meklemburskiego przy Universitätsplatz, wzniesiony w latach 1867–1870 według projektu Hermanna Willebranda. Łączy budynek główny z 1870 r., Neues Museum z 1844 r. i skrzydło dziedzińcowe z 1827 r. Pięciokondygnacyjny korpus ma ryzalit środkowy z portalem wejściowym, westybulem i aulą powyżej; parter pokrywa boniowanie pomalowane na czerwono terakotowo.

Działka należy do uniwersytetu od jego założenia w 1419 roku, gdy powstało Große Kollegium; spłonęło ono w 1565 roku i już w 1567 zastąpiło je Weißes Kollegium, zwane tak od białego tynku najpóźniej od 1649 roku. Po rozbiórce starego budynku w 1866 roku Hermann Willebrand zaprojektował obecny gmach, którego kamień węgielny położono w marcu 1867 roku, a otwarcie nastąpiło 27 stycznia 1870 roku. Sąsiednie skrzydło Neues Museum pochodzi z 1844 roku i wyszło spod ręki Georga Adolpha Demmlera.

Program ikonograficzny budynku opracował Georg Christian Friedrich Lisch, który na pierwszym piętrze skrzydła Neues Museum umieścił cztery medaliony portretowe: Galileo Galilei, René Descartes, Otto von Guericke i Carl von Linné. Symbolizują one nauki przyrodnicze i ponadregionalną orientację uniwersytetu.

Budynek znajduje się na placu uniwersytetu w sercu Rostocku i można go łatwo dostać, spacerując ulicami wokół placu. Większość pomieszczeń jest dostępna podczas standardowych godzin, chociaż niektóre skrzydła mogą mieć ograniczony dostęp w zależności od działań uniwersytetu.

Cztery medaliony portretowe na pierwszym piętrze Neues Museum przedstawiają Galileo Galilei, René Descartes’a, Otto von Guericke i Carla von Linnégo, nawiązując do nauk przyrodniczych. Kompleks łączy trzy części o różnej wysokości: aneks dziedzińcowy z 1827 r. o trzech kondygnacjach, Neues Museum z 1844 r. o czterech i budynek główny z 1870 r. o pięciu.