Villa Franck, Willa historyzująca w Murrhardt, Niemcy

Villa Franck to historyzująca rezydencja letnia, wzniesiona od 1904 roku na południowym zboczu nad Murrhardt, oferująca 1200 metrów kwadratowych powierzchni mieszkalnej w 42 pokojach. Jej południowa strona urządzona jest na sposób Palladia: długie zewnętrzne schody z cokołem fontanny, wykute z pstrokatego piaskowca z Maulbronn, a fasada i portal zdobione są kamieniarstwem z wapienia muszlowego z Crailsheim. Tralki i łuki południowej altany wzorowano na zamku Solitude.

Robert Franck, którego żona pochodziła z Murrhardt, kupił w 1897 roku dawną winnicę klasztorną; rośliny zniszczyła wcześniej mączniak rzekomy. Od 1904 roku architekci Georg Staehelin i Paul Schmohl wznieśli letnią rezydencję, zajętą w 1907 roku. Po śmierci Francka w 1939 roku kosztowny majątek sprzedano; w 1951 roku przeszedł na własność dzieła społecznego Wspólnoty Chrześcijańskiej, która do lat 90. prowadziła wspólnotę seniorów, a później dom opieki Haus Hohenstein. Od 2001 roku kapelmistrz Patrick Siben użytkuje i restauruje willę.

Willa nosi nazwisko rodziny Franck, a drugi budynek posiadłości, Haus Cornelia, nazwano imieniem ulubionego konia rodziny; rozebrano go w latach 60. XX wieku pod budowę kościoła Michaelkirche. Od 2001 roku kapelmistrz Patrick Siben użytkuje i restauruje dom, w którym znajduje się kawiarnia, wykorzystywany na bankiety i wydarzenia.

Willa stoi przy Hohenstein 1 na południowym zboczu nad Murrhardt; główne wejście po północnej stronie osiąga się samochodem i kilkoma stopniami. Liczące 132 stopnie schody zewnętrzne po stronie południowej zamknięto w latach 80. z powodu zagrożenia bezpieczeństwa, odrestaurowano w latach 2000. i znów są dostępne. Park ma 7 hektarów; wciąż można dostrzec asfaltową nawierzchnię, krawędzie i linie serwisowe kortu tenisowego.

Kort tenisowy w parku miał nawierzchnię asfaltową i był prawdopodobnie pierwszym kortem twardym w Niemczech; ślady nawierzchni, obrzeża i linii serwisowych są nadal widoczne. Sąsiednia hala ogrodowa miała być pokazana na wystawie światowej w Paryżu; przetrwała, ale przykryta plandeką pokryła się pleśnią.