St. Mauritius, Kościół parafialny w Moosach, Niemcy.

St. Mauritius to brutalistyczne centrum parafialne ukończone w 1967 roku przy Templestraße w monachijskiej dzielnicy Moosach. Wysoka prostokątna betonowa wieża z poziomymi żaluzjami przy szczycie stoi pośrodku ścieżki pieszej między Templestraße a Hugo-Troendle-Straße, przed dziedzińcem utworzonym przez zadaszone przejście. Kwadratowa sala główna ma 21 metrów długości boku i 14 metrów wysokości; jej ściany z surowego betonu architektonicznego mają poziome spoiny robocze podkreślone rowkami, a światło dzienne wpada tylko przez kopuły w dziewięciu kasetonach sufitu nad ołtarzem i wąski pas okien pod sufitem.

St. Mauritius powstała jako odrębny okręg duszpasterski, wyodrębniony z parafii St. Martin, gdy intensywna działalność budowlana na południowy zachód od Dachauer Straße zwiększyła liczbę katolików w Moosach. Fundacja kościelna została założona w 1952 r., w 1962 r. powołano duszpasterza, a namiot kościelny zastąpiono większym w następnym roku. W październiku 1965 r. rozpoczęto budowę obecnego centrum kościelnego przy Templestraße 5, w marcu 1966 r. położono kamień węgielny, a w marcu 1967 r. kościół poświęcono. Od października 1968 r. St. Mauritius była samodzielną parafią miejską. Braki kapłanów i spadek liczby katolików doprowadziły w 2014 r. do połączenia St. Mauritius, St. Martin i Frieden Christi w związek parafialny München-Moosach.

Nazwa nawiązuje do świętego Maurycego, patrona kościoła zbudowanego w 1967 roku. Kwadratowa sala umieszcza wyspę ołtarzową w centrum, otoczoną ławkami z trzech stron, zgodnie z reformą liturgiczną Soboru Watykańskiego II: celebrans zwraca się do zgromadzenia z czwartej strony. Droga krzyżowa na lewej ścianie, długa na jedenaście metrów, to spawana stalowa praca Edith Peres-Lethmate z piętnastoma stacjami kończącymi się Zmartwychwstaniem.

Centrum parafialne znajduje się przy Templestraße 5, dostępne pieszo ścieżką między Templestraße i Hugo-Troendle-Straße; idąc od Templestraße, mija się najpierw po lewej dom zakrystiana. Od 2024 nabożeństwa z powodu usterek budowlanych odbywają się nie w kościele, lecz w sąsiedniej sali parafialnej, a dzwony nie mogą dzwonić z powodu problemów konstrukcyjnych.

Ściany kościoła opierają się tylko na jednym filarze w każdym z czterech narożników, dzięki czemu główna sala o boku 21 metrów spoczywa na czterech podporach. Poziome spoiny betonu architektonicznego są wycięte jako rowki, pozwalając odczytać warstwowy sposób wznoszenia.