Schloss Lüchow, Średniowieczne ruiny zamku w Lüchow, Niemcy

Z Schloss Lüchow pozostała tylko Amtsturm, okrągła wieża o pięciu kondygnacjach i wysokości około 22 metrów, z cokołem z kamieni polnych i ceglanymi murami grubymi do 3,5 metra. Jej wąska nadbudowa, pierwotnie wysoka na 12 metrów, czyni ją Butterfassturm, formą przyniesioną z Nadrenii przez hrabinę Annę z Nassau-Dillenburg. Po dwóch stronach zachowały się resztki murów do około 10 metrów wysokości.

Na piaszczystej wyspie około 1040 roku stał słowiański wał pierścieniowy, którego drewno palisady datowano na 1058 rok; spłonął w 1072 i 1085 roku. Zamek po raz pierwszy udokumentowano w 1144 roku jako siedzibę hrabiów von Warpke, którzy przyjęli nazwę hrabiów Lüchow. W 1274 roku książęta Brunszwiku-Lüneburga sprzedali miasto i zamek Brandenburgii, a w 1320 roku odkupili hrabstwo. Anna z Nassau-Dillenburg, przebywająca w Lüchow w latach 1471–1473, uchodzi za budowniczą zamku, który spłonął w pożarze miasta w 1811 roku.

Muzeum regionalne Wendlandu (Heimatmuseum für das Wendland) mieści się w wieży od 1930 r. i zostało przebudowane w latach 1989–1992; prezentuje historię regionu i słowiańskie korzenie tego obszaru. Odwiedzający mogą odkryć, jak żyła tutejsza ludność i jakie wpływy kształtowały ten region.

Odwiedzający mogą wspiąć się na pięć pięter wieży i cieszyć się widokami na miasto i otaczającą okolicę z różnych wysokości. Dostęp jest prosty i pozwala na wielokrotne punkty obserwacyjne w zależności od osiągniętego poziomu.

Wykopaliska archeologiczne ujawniły, że zamek zbudowano na pozostałościach wcześniejszej twierdzy słowiańskiej o średnicy około 75 metrów. To odkrycie dowodzi, że obszar był zamieszkany przez ludy słowiańskie na długo przed kolonizacją niemiecką.