Haupttelegrafenamt Berlin, Centrala telegraficzna w Berlin-Mitte, Niemcy

Haupttelegrafenamt Berlin to czteroskrzydłowy kompleks w Berlin-Mitte w stylu neobarokowym, dostosowany do sieci ulic, dlatego jego skrzydła nie są ustawione dokładnie pod kątem prostym. Skrzydło północne przy Oranienburger Straße ma około 65 metrów długości, skrzydło południowe przy Ziegelstraße mniej więcej tyle samo, natomiast skrzydło wschodnie przy Monbijoustraße jest cofnięte o około 13 metrów i ma około 30 metrów długości. Budynek środkowy łączy skrzydła wschodnie i zachodnie.

Wzniesiony w latach 1910–1916 według projektu radcy budownictwa pocztowego Wilhelma Waltera i architekta Maxa Lehmanna pod kierownictwem budowy Hermanna Streubla kosztował 3,1 mln marek i był najdroższym budynkiem pocztowym w ówczesnych Niemczech. Mieścił najnowocześniejszą technikę telegraficzną, a w pierwszych latach sterował wojskową stacją radiową Königs Wusterhausen i nadajnikiem Nauen. Pełną działalność rozpoczął dopiero w 1918 roku, po I wojnie światowej.

Nazwa przetrwała w hotelu Telegraphenamt, otwartym w 2022 roku w skrzydle przy Monbijoustraße. W piwnicy odtworzono część maszynowni poczty pneumatycznej i udostępniono ją zwiedzającym; inne elementy trafiły do Museum für Kommunikation. Urządzenia telegraficzne dzielono według obszarów docelowych, po jednym piętrze w skrzydle wschodnim.

Kompleks zajmuje kwartał między Oranienburger Straße 73–76, Monbijoustraße 7–15 i Ziegelstraße 20/21; cztery skrzydła nie tworzą kątów prostych, bo dopasowano je do istniejącej sieci ulic. Hotel mieści się w skrzydle bocznym przy Monbijoustraße, a reszta Forum an der Museumsinsel służy biurom, sklepom i gastronomii. Część zachowanej stacji maszyn poczty rurowej jest eksponowana w części hotelowej.

Piwnica zawiera szczątki oryginalnego systemu poczty pneumatycznej, który kiedyś stworzył ogromną infrastrukturę podziemną pod miastem. Ta sieć techniczna umożliwiała automatyczne transportowanie wiadomości przez rurki zanim elektryczność przekształciła komunikację.