Pankratiuskapelle, Kaplica protestancka w Giessen, Niemcy

Pankratiuskapelle to jednonawowy kościół zastępczy wzniesiony w 1949 roku według typu B Otto Bartninga: 25 metrów długości, 11,50 metra szerokości i około 11 metrów wysokości, z miejscami dla około 500 osób. Południowo-zachodnią stronę zamyka wieloboczna pięcioboczna apsyda ołtarzowa, a drewniana konstrukcja wiązarowa zachowała się w dużej mierze w stanie pierwotnym. Na zdjęciu widać stromy dach z szarobrązowych prostokątnych dachówek, szczyt z czerwonobrązowych bloków kamiennych z okrągłym oknem maswerkowym i ciemnymi drzwiami w łuku oraz niższe połacie dachu nad rzędem prostokątnych okien.

Kaplica pod wezwaniem św. Pankracego i Marii istniała w Giessen od XIII wieku i została po raz pierwszy wspomniana w 1248 roku; jej gotycka następczyni została w 1334 roku nazwana kościołem parafialnym. Po rozbiórce w 1809 roku w latach 1810–1821 zbudowano klasycystyczny kościół. Spłonął on podczas bombardowania 6 grudnia 1944 roku, a jego gruzy wykorzystano przy budowie kaplicy awaryjnej poświęconej 2 października 1949 roku.

Nazwa Pankratius nawiązuje do średniowiecznego kościoła miejskiego poświęconego św. Pankracemu i Marii, po raz pierwszy wspomnianego w 1248 roku. Od 2004 roku wspólnoty Matthäus i Markus tworzą Evangelische Pankratiusgemeinde, która czuje się zobowiązana do pracy społecznej Georga Schlossera, swojego pierwszego pastora w latach 1893–1915. Późnogotycka wieża kościoła miejskiego, zniszczonego w 1944 roku, należy do wspólnoty i służy jej jako dzwonnica.

Kaplica stoi około 80 metrów na zachód od późnogotyckiej wieży zniszczonego Stadtkirche, która służy wspólnocie jako dzwonnica. Budynek cofnięto o 5 metrów od linii ulicy po sporze między Otto Bartningiem a miejskim urzędem budowlanym, który żądał 10 metrów. Działka to dawny ogród parafialny Matthäusgemeinde, a nie miejsce starego kościoła.

Kaplica jest kościołem zastępczym Bartninga typu „B”, jednym z 43 wzniesionych w Niemczech dzięki Światowej Radzie Kościołów; datek 10 000 dolarów od Evangelical and Reformed Church of St. Louis umożliwił budowę w Giessen. Fundamenty i wypełnienie murowane wykonała sama wspólnota pod hasłem „pomoc ku samopomocy”, a konstrukcja drewniana, drzwi i okna dotarły jako seryjnie wykonane, ofiarowane prefabrykaty.