Heiliggeistkirche, Kościół barokowy w Speyer, Niemcy.

Heiliggeistkirche to prosta barokowa sala kościelna zbudowana w Spirze w latach 1700–1702, o wnętrzu długim na 24,60 m i szerokim na 14,05 m, zamkniętym trójboczną absydą. Nad fasadą wznosi się wysoka ośmioboczna drewniana wieżyczka na dachu z falistym hełmem, otwartą latarnią i iglicą, a łukowy portal od Johannesstraße flankują kolumny toskańskie na wysokich cokołach.

Gmina reformowana położyła kamień węgielny w 1700 r. i ukończyła kościół w 1702 r. dzięki wsparciu finansowemu reformowanych chrześcijan w Niemczech i Szwajcarii; pierwszym kaznodzieją był Johann Hieronymus Kilian. W 1792 r. rewolucja francuska go zamknęła, a jakobini ze Spiry zbierali się w nim. W święto Reformacji 1817 r. gmina przemianowała go na „Kirche zum heiligen Geist”, rok przed unią kościołów Palatynatu w Adwencie 1818 r.

Nazwa zmieniła się w Święto Reformacji, 31 października 1817 r., gdy wspólnota reformowana przemianowała kościół na „Kirche zum heiligen Geist”, rok przed unią kościołów reformowanego i luterańskiego w Palatynacie, przypieczętowaną w Adwencie 1818 r. Od 1979 r. budynek służy Kościołowi Protestanckiemu Palatynatu na koncerty, wykłady, wystawy i czytania; wynajmowany jest też na uroczystości i konferencje.

Kościół nie służy już regularnym nabożeństwom; od 1979 roku Kościół Ewangelicki Palatynatu wykorzystuje go na koncerty, wykłady, wystawy i czytania, a także wynajmuje na uroczystości i konferencje. Wejście znajduje się od Johannesstraße, przez półkolisty portal z kolumnami toskańskimi. Parter ma 300 m², empora kolejne 120 m², a sklepiona piwnica mieści 32 osoby.

Kamienna ambona z piaskowca zdobiona jest bogatą dekoracją okuciową niemieckiego renesansu, a jej nakrycie z 1707 r. to ośmioboczna cebulasta kopuła z pozłacanym listowiem, zwieńczona globusem i krzyżem. Późnobarokowa szafa organowa Liboriusa Müllera z Heidelbergu (1751–1752) zachowała się w dużej mierze oryginalnie.