Mariä Himmelfahrt, Kościół filialny i zabytek architektury w Ratyzbonie, Niemcy.

Mariä Himmelfahrt to późnobarokowa kościół salowy o średniowiecznym rdzeniu, położony przy Neyweg 2 w dzielnicy Dechbetten w Ratyzbonie. Jasnożółtą elewację dzielą białe pilastry; obok stromej dachówki z czerwonych dachówek wznosi się wieża północna zwieńczona zielonym cebulastym hełmem z krzyżem. Trzy wysokie okna łukowe rozmieszczono równomiernie między pilastrami ściany bocznej, a fasada frontowa kończy się wygiętym szczytem z krzyżem nad łukowym wejściem i okrągłym oknem. U podstawy biegnie niski kamienny mur.

Opat Wolfgang Mohr z St. Emmeram kazał przebudować średniowieczny budynek w latach 1722–1725; kościół poświęcono w 1726 r. Do 1817 r. był kościołem parafialnym, a do jego parafii należały m.in. Kumpfmühl, Pentling i Großprüfening. Cesarz Ferdynand III odwiedził go 22 grudnia 1636 r., w dniu wyboru na króla Niemiec. Uszkodzony w czasie II wojny światowej, został ponownie otwarty 21 kwietnia 1974 r. przez Vinzenza Guggenbergera.

Pielgrzymka do Dechbetten cieszyła się popularnością zwłaszcza w epoce baroku; cesarz Ferdynand III odwiedził kościół 22 grudnia 1636 roku, w dniu swego wyboru na króla Niemiec. Mur cmentarny z portalem pochodzi z 1628 roku i nosi epitafia rodziny malarzy Gebhardów z Prüfening, z XVIII wieku. Spoczywają tu malarze Johann Gebhard (1676–1756) i Otto Gebhard (1703–1773), mistrz kowalski i burmistrz Michael Hoferer (1820–1894) oraz muzyk ludowy Lothar Bauer (1928–2018).

Kościół znajduje się na terenie cmentarza i można go odwiedzać podczas normalnych godzin otwarcia. Załóż wygodne buty i poświęć czas na przeanalizowanie szczegółów dekoracyjnych wewnątrz i na zewnątrz.

Organy zbudował w 1891 roku Joseph Franz Bittner z Norymbergi jako swoje opus 46; mają 11 głosów na dwóch manuałach i pedale oraz zachowane mechaniczne wiatrownice stożkowe. Ufundował je Johann Baptist Ulrich, ojciec chrzestny Maxa Regera, ku pamięci żony Jeanette, której rozmowa podczas wizyty Regera w Königswiesen miała go skłonić do studiów u Hugona Riemanna. Instrument poświęcono 31 stycznia 1892 roku.