St. Katharina, Kościół parafialny w Langerwehe, Niemcy.

St. Katharina to rzymskokatolicki kościół parafialny w Wenau, części gminy Langerwehe w powiecie Düren. Korpus zbudowano z surowych, jasnoszarych i brązowych bloków kamiennych pod stromym, ciemnym dachem łupkowym; po lewej wzniesiona część ma wysokie ostrołukowe okna z maswerkiem, a po prawej niżej mniejsze okno półkoliste. Z tyłu i po prawej stronie wznosi się wysoka, smukła ciemna iglica zwieńczona krzyżem. Wnętrze o jasnych tynkowanych ścianach i kamiennych łukach otacza trzy ostrołukowe wnęki, między nimi malowana figura na wsporniku, ciemny drewniany żyrandol i rzędy jasnych drewnianych ławek.

Założona w 1122 roku przez hrabiego Walrama III Paganusa z Limburga jako podwójny klasztor norbertanów pod opieką opactwa Floreffe, St. Katharina stała się kościołem parafialnym w 1804 roku po kasacie klasztoru w 1802 roku. Gałąź męska przeniosła się do Schwarzenbroich w 1340 roku; obiekt został splądrowany w 1542 roku, uszkodzony przez pożar w 1561 roku i odbudowany po zniszczeniu w 1642 roku. Chór ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym odbudowano w XV/XVI wieku.

Kościół jest stacją Drogi św. Jakuba prowadzącej do Santiago de Compostela. Jego dzwony z 1969 roku są poświęcone św. Katarzynie, św. Pankracemu, św. Norbertowi i św. Donatowi. Parafia została założona w 1804 roku, po rozwiązaniu klasztoru w 1802 roku.

Kościół jest dostępny pieszo z centrum miasteczka, a jego wieże widać z wielu punktów Langerwehe, co ułatwia jego zlokalizowanie. Zaplanuj czas na spacer przez wnętrze, aby dostrzec rzemiosło w kamieniu i szkle.

Klasztor rozwiązano w 1802 roku po 680 latach, a w 1804 kościół stał się parafialny. Najstarszym zabytkiem jest drewniana grupa Ukrzyżowania z lat 1250/1260, przeniesiona w 1953/54 na łuk tęczowy; to najstarszy w pełni zachowany przykład tego typu w regionie Mozy.