Ringwall der Marienburg bei Nordstemmen, Stanowisko archeologiczne obronne w Schulenburg, Niemcy

Ringwall der Marienburg to około 700-metrowy wał ziemny, który otacza prawie cały szczyt Marienbergu na powierzchni 6,22 hektara. Wał osiąga miejscami jeszcze 6 metrów wysokości i 10–15 metrów szerokości, a w zagrożonych miejscach poprzedza go fosa. Zamek Marienburg, wzniesiony w latach 1857–1867, został wbudowany w obręb wału.

Nigdy nie przeprowadzono ukierunkowanych badań archeologicznych wału, dlatego jego konstrukcja i czas powstania pozostają niepotwierdzone. Często datuje się go na epokę żelaza, lecz porównanie z podobnymi obiektami w pobliżu Marienbergu, takimi jak Isenburg i Düsselburg, wskazuje na VIII-XII wiek. Takie umocnienia służyły zapewne tylko sporadycznie, jako schronienie dla ludności i bydła w razie zagrożenia.

Lokalna nazwa „Sachsenwall” nawiązuje do Sasów, którym dawna nauka przypisywała te wały. Źródło we wschodnim odcinku wału wypływa przez przerwę do Sachsenhain. Znalezione przedmioty, m.in. kamienny klin i krzemienny sztylet, są według Heinricha Bartelsa z 1983 r. wystawione w gablocie na zamku Marienburg.

Wał ziemny ma około 700 metrów długości i miejscami wciąż 6 metrów wysokości przy 10–15 metrach szerokości. Zbudowany w latach 1857–1867 zamek Marienburg wzniesiono wewnątrz obwodu wału. Stronę południowo-zachodnią zamyka Sachsenschlucht, stronę południową naturalny stromy stok.

Źródło wypływające przez przerwę we wschodnim odcinku wału spływa na zewnątrz do Sachsenhain. Sam wał wzniesiono zapewne w konstrukcji drewniano-ziemnej, w której drewniane wstawki nadawały ziemnemu nasypowi stabilność. Nigdy nie przeprowadzono ukierunkowanych badań archeologicznych, dlatego budowa i datowanie obiektu pozostają nieustalone.