Wolkenhäuschen, Zabytek kultury w Wernigerode, Niemcy

Wolkenhäuschen to niewielka kamienna osłona na szczycie Brocken, najwyższego wzniesienia Harzu. Ma kwadratowy plan, mury z układanych kamieni z mchem w szczelinach i niewielki spiczasty drewniany dach. Wnętrze wyposażono w proste drewniane ławy.

Wolkenhäuschen zbudowano w 1736 roku na polecenie hrabiego Christiana Ernsta zu Stolberg-Wernigerode za 17 talarów jako pierwszą znaną budowlę na szczycie Brocken. Służył wędrowcom jako schronienie. Uszkodzony podczas amerykańskiego nalotu 17 kwietnia 1945 roku, został odrestaurowany w 1954 roku przez członków Kulturbundu NRD. Po otwarciu granicy w 1989 roku ponownie go odrestaurowano, a w 1990 roku Maria Fürstin zu Stolberg-Wernigerode odsłoniła nową tablicę Goethego.

Nazwa Wolkenhäuschen („domku w chmurach”) przyjęła się wcześnie, zastępując określenie „mały dom na Brockenie”, ponieważ szczyt przez 306 dni w roku spowija mgła. Budowla to kwadratowa osłona z kamieni z małym spiczastym drewnianym dachem, którego szczeliny wypełniono mchem, a wewnątrz stoją drewniane ławy. Tablica na południowej ścianie upamiętnia wizytę Goethego w 1777 r.; odlano ją ponownie w Ilsenburgu w 1954 r., a w 1990 r. odsłoniła nową Maria Fürstin zu Stolberg-Wernigerode.

Wolkenhäuschen stoi na szczycie Brocken na współrzędnych 51,80000, 10,61570, dziś otoczone przez nowy Brockenhotel i muzeum Brockenhaus. Od 13 sierpnia 1961 do otwarcia granicy w 1989 roku szczyt był zamknięty dla osób prywatnych, a dom służył stacjonującemu wojsku jako magazyn materiałów budowlanych i schronienie dla pojazdów. Dostęp zależy dziś od zasad obowiązujących na szczycie.

Nazwy nie wybrali budowniczowie: zastąpiła ona wcześniejsze określenie „mały dom na Brockenie”, ponieważ szczyt przez 306 dni w roku spowija mgła. Kamienna chatka kosztowała w 1736 roku 17 talarów, a szczeliny między kamieniami wypełniono mchem.