Tribüne, Teatr w Charlottenburg, Niemcy.

Tribüne był teatrem przy Otto-Suhr-Allee w berlińskiej dzielnicy Charlottenburg, w pobliżu dzisiejszego Ernst-Reuter-Platz. Jego sala była pierwotnie aulą Ottilie-von-Hansemann-Haus, gimnazjum żeńskiego zbudowanego w 1915 roku przez architektkę Emilie Winkelmann, i liczyła około 300 miejsc. Teatr działał od 1919 do 2008 roku, a w latach 2009–2011 został na krótko ponownie otwarty.

Założona we wrześniu 1919 roku jako scena polityczno-ekspresjonistyczna, Tribüne otworzyła się dwoma sztukami Waltera Hasenclevera. Przełom nastąpił 30 września 1919 roku wraz z premierą Die Wandlung Ernsta Tollera w reżyserii Karlheinza Martina z Fritzem Kortnerem w roli głównej. Po 1945 roku był to pierwszy berliński teatr, który wznowił działalność 1 czerwca 1945 roku pod kierownictwem Viktora de Kowa. Zamknięto go 31 grudnia 2008 roku i krótko reaktywowano w latach 2009–2011.

Nazwa teatru oznacza scenę jako trybunę, miejsce politycznej wypowiedzi: otwarto go w 1919 roku sztukami ekspresjonistycznymi, a dadaiści tacy jak George Grosz i Raoul Hausmann urządzali tu słowne zaczepki wobec publiczności. W kolejnych dekadach grano komedie bulwarowe, a od 2000 roku nagrodzona przez krytyków rewia Die verbrannten Dichter przypominała pisarzy, których dzieła spalono pod rządami nazistów.

Teatr mieścił się przy Otto-Suhr-Allee w Charlottenburgu, w pobliżu dzisiejszego Ernst-Reuter-Platz, zwanego wówczas Am Knie. Zamknięto go 31 grudnia 2008 po musicalu bokserskim Der Kampf des Jahrhunderts; od września 2009 do 2011 działał krótko ponownie. Sala, pierwotnie aula żeńskiego gimnazjum Ottilie-von-Hansemann-Haus z 1915 roku, liczyła około 300 miejsc.

Sala była pierwotnie aulą Ottilie-von-Hansemann-Haus, żeńskiego gimnazjum zbudowanego w 1915 roku przez architektkę Emilie Winkelmann, i liczyła około 300 miejsc. Po ponownym otwarciu w 1945 roku publiczność płaciła też żywnością, brykietami, papierosami lub pończochami.