Hofkirche, Kościół dworski w Neuburg an der Donau, Niemcy

Hofkirche Mariä Himmelfahrt to kościół katolicki przy Karlsplatz w Neuburg an der Donau, wzniesiony od 1607/08 jako protestancki kościół dworski według planów Josefa Heintza i Sigmunda Doctora, wzorowany na St. Michael w Monachium. Żółta fasada zachodnia i wieża zostały ukończone w 1624 roku przez Johanna Alberthala i Antonia Serro; wieża ma zegar, kondygnację dzwonną i zieloną kopułę z miedzi. Wnętrze zdobią sztukaterie z lat 1616–1619 autorstwa Gian Antonia i Pietra Castellich oraz organy Offnera z 1968 roku z 38 głosami i ponad 2500 piszczałkami.

W tym miejscu już ponad 1000 lat temu stała kaplica pałacowa św. Marii; za księcia Henryka IV powstał klasztor benedyktynek, a po reformacji wieża kościoła zawaliła się w 1585 roku. Obecny kościół zaczęto budować w latach 1607/08 według planów nadwornego malarza Josefa Heintza i nadwornego architekta Sigmunda Doctora, wzorując się na kościele jezuitów St. Michael w Monachium. Książę Wolfgang Wilhelm przekształcił go w 1613 roku w katolicki kościół jezuitów, a Johann Alberthal i Antonio Serro ukończyli w 1624 roku fasadę zachodnią i wieżę.

Kościół jest poświęcony Wniebowzięciu Marii, ale jego wnętrze podporządkowano programowi kontrreformacji ustalonemu po 1613 r.: ołtarz główny stanowił Sąd Ostateczny Rubensa, ukończony w 1617 r. i dziś przechowywany w Alte Pinakothek w Monachium. Ołtarze boczne, również Rubensa, wywieziono w 1703 r. do Düsseldorfu, a obecnie znajdują się w Staatsgalerie w zamku Neuburg. Stiuki z lat 1616–1619 wykonali Gian Antonio i Pietro Castelli z Melide.

Hofkirche stoi przy Karlsplatz, a jej zachodnia fasada i wieża zwrócone są ku placowi; z zamkiem łączy ją przejście. Wejście znajduje się od strony placu, a nawa i ołtarze boczne rozmieszczono wokół ołtarza głównego. Zbudowane w 1968 r. przez Maximiliana Offnera organy mają 38 registrów na trzech manuałach i pedale oraz ponad 2500 piszczałek; w 2023 r. je zrewidowano.

Dwie krypty znajdują się pod kościołem: mniejsza zawierająca siedmiu członków rodziny Wittelsbachów i większa zawierająca szczątki około pięćdziesięciu ojców jezuitów. Te ukryte pomieszczenia opowiadają o znaczeniu tego miejsca dla dwóch odrębnych wspólnot.