Herders residence, Barokowa plebania w centrum Weimaru, Niemcy

Rezydencja Herdera to trzypiętrowy dom barokowy w pobliżu kościoła św. Piotra i Pawła w Weimarze z charakterystycznymi niemieckimi cechami architektonicznymi, w tym dachem szczytowym i ornamentalnymi detalami. Parter mieści teraz sklep kościelny i kawiarnię, podczas gdy wyższe piętra nadal służą jako oficjalna rezydencja superintendenta.

Dom przebudowano w stylu barokowym w latach 1726/27. W 1776 roku książę Carl August powołał Herdera do Weimaru za wstawiennictwem Goethego; mieszkał tu 27 lat aż do śmierci 18 grudnia 1803 roku. Od 1998 roku jest jednym z trzech miejsc Herdera wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO „Klasyczny Weimar”.

Ogród za domem został urządzony według własnych wyobrażeń Herdera, z fontanną, kwiatami, drzewami owocowymi, krzewami jagodowymi i grządkami warzywnymi. Z okazji 250. rocznicy jego urodzin ogród odtworzono w 1994 roku na podstawie jego listów i wierszy oraz starego planu miasta, wraz z przebudowanym w 1846 roku domkiem ogrodowym. W przeciwieństwie do domu ogród jest dostępny dla zwiedzających.

Dom jest łatwy do znalezienia w pobliżu kościoła miejskiego i znajduje się w centrum miasta. Kawiarnia na parterze jest dostępna dla publiczności, podczas gdy wyższe piętra są zwykle dostępne tylko podczas specjalnych wycieczek lub wydarzeń.

Dom łatwo przeoczyć, ukryty w cieniu Herderkirche w niepozornym narożniku Herderplatz. W 1850 roku Franz von Dingelstedt zobaczył gabinet Herdera i opisał chwiejne biurko przy oknie, kilka piór i mocno zużytą tacę do kawy, uznając to za niemal ubogie dla współczesnego oka.