Weißhaus, Zamek w Sülz, Niemcy.

Weißhaus to zamek w dzielnicy Sülz w Kolonii, wpisany jako zabytek architektury w Nadrenii Północnej-Westfalii. Budynek ma uporządkowaną fasadę z obrobionymi kamiennymi detalami i znajduje się w mieszkalnej części miasta.

Weißhaus należało do benedyktyńskiego opactwa Sankt Pantaleon, założonego w 957 roku, i służyło opatom jako letnia rezydencja. Po raz pierwszy wymieniono je w dokumencie z 1378 roku; wiejski dom „Zu dem Wyssenhuys” jest poświadczony w 1468 roku i został zniszczony przez Kolonię w 1474 roku podczas wojny neusskiej. Po pożarze w 1584 roku opat Henricus Spichernagel kazał je odbudować w latach 1613–1619, a opat Aegidius Romanus rozbudował je jako letnią rezydencję w 1669 roku.

Nazwa Weißhaus pojawia się po raz pierwszy w dokumencie z 1378 roku, gdy Godschalk i Johanna Volver przejęli ziemię od opactwa Sankt Pantaleon jako dzierżawcy dziedziczni. Opatowie używali domu jako letniej rezydencji. Kaplica, poświęcona 10 listopada 1857 roku przez kardynała arcybiskupa Johannesa von Geissela, zawiera malowidła temperowe Johanna Antona Rambouxa i witraże wykonane w pracowni Johanna Antona Friedricha Baudriego.

Budynek stoi w dzielnicy mieszkalnej Sülz i można do niego dotrzeć pieszo lub komunikacją miejską bez większego trudu. Ponieważ dostęp może być ograniczony, warto wcześniej sprawdzić, czy możliwe jest zwiedzanie wnętrza.

Fosa o powierzchni około 5 600 metrów kwadratowych przecinają dwa mosty łukowe; północno-wschodni zachował bogato zdobioną kutą bramę z czasu budowy, około 1669 roku. Cały teren o powierzchni około 20 800 metrów kwadratowych otacza masywny mur o wysokości 2,20 metra i jest on niedostępny dla publiczności; żelazna krata od strony Luxemburger Straße odsłania tylko przednie części założenia.