Harliburg, Średniowieczne ruiny twierdzy niedaleko Vienenburga, Niemcy

Harliburg to ruina zamku położona na wzgórzu o wysokości około 200 metrów w lesie Harly, ze szczątkami okrągłych wałów i głębokich rowów obronnych wciąż widocznych. Miejsce dominuje nad otaczającym krajobrazem i poprzez swoją podwyższoną pozycję oddaje wrażenie swojego dawnego znaczenia militarnego.

Otto IV kazał zbudować Harliburg około 1203 roku, aby kontrolować północne drogi dostępu do Goslaru, które opowiadało się za Filipem Szwabskim. W 1291 roku, po czteromiesięcznym oblężeniu w wojnie herlingsberskiej, załoga skapitulowała, a twierdzę zburzono. Jej kamienie posłużyły później do budowy zamku Wiedelah w latach 1292–1297 oraz zamku Vienenburg w 1300 roku.

Łaciński epos Herlingsberga, napisany w XIII wieku przez Heinricha Roslę z Nienburga (Saale), opisuje zburzenie Harliburgu. Rosla był współczesnym poetą, nie mnichem. Tytuł poematu używa alternatywnej nazwy zamku, Herlingsberg.

Teren zamku zajmuje szeroki szczyt Harly na wysokości 193 m, około 1 km na północny północny wschód od Vienenburg. Główny gród to płaskowyż 150 × 50 m, do którego wchodzi się od południowego wschodu przez główną fosę, gdzie ziemne struktury wskazują na cofniętą bramę. Na północ od grodu fosa o szerokości 16–18 m ma dno 12 m poniżej płaskowyżu; główny wał pierwszego przedzamcza ma 3 m wysokości.

Źródła różnią się co do losów kamieni: kronika o kwestionowanej wiarygodności przypisuje je zamkom Vienenburg i Wiedelah, a relacja angielska datuje zamek wodny Wiedelah na lata 1292–1297, a Vienenburg na 1300. Wokół głównego zamku zachowało się pięć dzieł oblężniczych z 1291 r., w tym kwadratowy szaniec o wymiarach 20 × 20 m około 300 m na północny wschód.