Haus Aspel, zespół klasztorny w Rees, Niemcy

Haus Aspel to rozległy zespół klasztorny w Rees złożony z licznych połączonych budynków otoczonych wodą. Zespół obejmuje kwatermistrzowskie kwartały, kaplicę i budynki gospodarcze, które rozwijały się stopniowo.

Haus Aspel po raz pierwszy wspomniano w latach 1020–1024 w dziele De diversitate temporum mnicha Alperta z Metzu, gdy należał do hrabiego Godizo z Aspel i Heimbach. Około 1075 Irmtrud zapisała go arcybiskupstwu kolońskiemu, czyniąc go najdalej na północ wysuniętą placówką Kurköln przeciw hrabiom Kleve. Zastawiony Kleve po 1392 roku popadł w ruinę; zrujnowane budynki odbudowała w 1722 roku rodzina von Wittenhorst-Sonsfeld, a od 1850 roku użytkują go jako klasztor Córki Świętego Krzyża.

Kaplica w kompleksie odbija tożsamość duchową, która przez wiele dziesięcioleci rozwijała się pod opieką jej mieszkańców. Odwiedzający mogą zaobserwować to dziedzictwo religijne w projekcie architektonicznym i elementach dekoracyjnych.

Miejsce jest chronione jako zabytek i najlepiej można je zbadać poprzez wycieczki z przewodnikami, które dają przegląd jego różnych struktur. Odwiedzający powinni przeznaczyć wystarczająco dużo czasu, aby ocenić skalę i układ całego zespołu.

Średniowieczne fortyfikacje pod klasztorem to jeden z największych i najbardziej nienarusonych przykładów na tym odcinku rzeki. Ta ukryta warstwa archeologiczna ujawnia długą przeszłość miejsca przed jego przekształceniem w cele religijne.