Kloster Ensdorf, Klasztor benedyktyński w Ensdorf, Niemcy

Opactwo Ensdorf to klasztor benedyktyński składający się z kilku budynków ułożonych w tradycyjnym stylu bawarskim wokół wyróżniającej się kościoła centralnego. Kompleks wykazuje konstrukcję kamienną i klasyczne plany klasztorne, które rozwinęły się na przestrzeni wieków.

Opactwo założono w 1121 roku z inicjatywy palatyna Ottona V ze Scheyern i biskupa Ottona z Bambergu, a w 1556 roku zniósł je elektor Ottheinrich. W 1669 roku przywrócono je jako przeorat Prüfening, a w 1695 roku podniesiono do rangi samodzielnego opactwa. Kościół, budowany od 1694 roku, poświęcono 8 października 1717 roku; w 1802 roku opactwo ponownie skasowano, a w 1920 roku przejęli je salezjanie Don Bosco.

Kościół opactwa jest poświęcony św. Jakubowi Starszemu; pierwszy drewniany kościół konsekrowano 25 lipca 1123 r., a obecną barokową budowlę 8 października 1717 r. Od 1920 r. salezjanie z Towarzystwa św. Franciszka Salezego prowadzą tu dom formacji młodzieży, stację ekologiczną i ekologiczną pracownię muzyczną.

Opactwo stoi w centrum Ensdorf w Górnym Palatynacie, na północ od Ratyzbony. Od 1920 roku salezjanie Don Bosco prowadzą tu dom formacji młodzieży, stację środowiskową i pracownię muzyki środowiskowej, dlatego część zabudowań jest w czynnym użytku. Kościół, wzniesiony od nowa od 1694 roku i poświęcony w 1717 roku, jest głównym budynkiem; kwadratowa wieża zegarowa z ciemną kopułą wyznacza stronę wejścia.

Fundacja w 1121 roku przez palatyna Ottona V ze Scheyern spełniła życzenie jego zmarłego w 1119 roku teścia Friedricha III von Pettendorf-Lengenfeld-Hopfenohe, który chciał miejsca pochówku dla rodziny. Hrabia, jego żona Heilika i inni krewni zostali pochowani w kościele; ich dwie ołowiane trumny, znalezione w 1695 roku pod ołtarzem chóru, pochowano ponownie w 1721 roku w mauzoleum zbudowanym za opata Bonaventury.