Gut Wensin, Dwór z parkiem w Wensin, Niemcy.

Gut Wensin to majątek nad jeziorem Wardersee we wschodnim Szlezwiku-Holsztynie. Jego dwukondygnacyjny renesansowy dwór zbudowano w latach 1635–1642 za Joachima von Brockdorffa, łącząc dwa równoległe domy, których boczne elewacje mają szczyty schodkowe; portal z piaskowca i stropy sztukatorskie pochodzą z XVIII-wiecznej przebudowy w stylu rokoko. Największym budynkiem jest Stary Spichlerz w stylu arkadowym, a obok dworu stoi dom kawalerski z 1727 roku.

Wensin o pochodzeniu wendyjskim stało się siedzibą rycerzy von Wensin, którzy w Garbek, kilka kilometrów na północ, wznieśli ufortyfikowany dom bliźniaczy. W 1421 Nicolaus von Buchwaldt kupił majątek, który jego ród zachował do czasów Hansa von Buchwaldta, mającego tylko córki; sprzedał on dobra w 1635 Joachimowi von Brockdorffowi po tym, jak wielki pożar zniszczył w 1625 zamczysko na wodzie i gospodarstwo. Brockdorff przeniósł folwark na południe, nad brzeg jeziora, i kazał tam wznieść obecny dwór w latach 1635–1642.

Nazwa Wensin wywodzi się od osady wendyjskiej; niemiecki ród rycerski, który przybył z hrabiami Schauenburg, przyjął nazwę miejsca. Ogród, założony jako zamknięty renesansowy hortus conclusus, został po 1763 roku przebudowany w stylu barokowym przez duńskiego radcę Wulfa Hinricha von Thienena, który wytyczył krzyżowe aleje lipowe dzielące go na cztery kwatery. Stary Spichlerz służy dziś gastronomii.

Dwór jest własnością prywatną i jest zamieszkany, więc nie można go zwiedzać; historyczny ogród majątku otwiera się podczas wydarzeń takich jak Dzień Otwartych Zabytków, a wycieczki z przewodnikiem dla grup organizowane są na zamówienie. Alte Speicher pełni dziś funkcję gastronomiczną, a znaczną część okolicznych gruntów zajmuje pole golfowe.

Dwór jest jednym z ostatnich znaczących dzieł renesansu w Szlezwiku-Holsztynie, wzniesionym w latach 1635–1642 dla Joachima von Brockdorffa. Jego plan nawiązuje do dawnej formy domu podwójnego, typowej dla tutejszych zamków na wodzie: dwa równoległe domy połączone wzdłuż dłuższych boków, ze schodkowymi szczytami na elewacjach bocznych i reprezentacyjną elewacją zwróconą ku dziedzińcowi.