St. Remigius, Kościół dziedzictwa kulturowego w Suderburg, Niemcy.

Kościół St.-Remigius-Kirche składa się z XIII-wiecznej okrągłej wieży z szarych i brązowych kamieni polnych, nakrytej wysokim stożkowym dachem z czerwonych dachówek, połączonej z krzyżową salą o konstrukcji szkieletowej z lat 1752–1753. Nawa ma dolne mury z czerwonej cegły, powyżej ciemny szkielet drewniany, cztery okna z białymi szprosami i drewniane drzwi. Wnętrze o bladożółtych ścianach i płaskim stropie mieści barokowy ołtarz ambonowy z lat 1751–1753 ze złoceniami, białe ławki i mosiężny żyrandol.

Okrągła wieża z kamienia polnego powstała około 1247 r.; datowanie dendrochronologiczne dębowej belki ściętej jesienią/zimą 1246/1247 wskazuje na ten czas. Służyła jako dzwonnica, nie jako wieża obronna. Starą nawę rozebrano i zastąpiono obecną krzyżową salą o konstrukcji szkieletowej, rozpoczętą 13 kwietnia 1752 r. według planów Otto Heinricha von Bonna i poświęconą 1 października 1753 r., w dzień św. Remigiusza.

Kościół nosi imię św. Remigiusza, biskupa Reims (ok. 440–533); jego wspomnienie 1 października wybrano na dzień konsekracji w 1753 r. Wezwanie wskazuje na fundację z czasów frankijskich. Wnętrze zachowało okutą żelazem skrzynię z ok. 1303 r., używaną jako skarbonka na datki dla ubogich; zapisy podają, że w XVI w. kilkakrotnie ją włamano.

Kościół stoi na skraju Suderburga; okrągła wieża z kamieni polnych i czerwony stożkowy dach zwrócone są w stronę przybywającego. Wieżę już w 1753 r. musiały podtrzymywać przypory, a do dzwonów wchodzi się przez okno po zachodniej stronie. Zakrystia, dobudowana w 1718 r. przez pastora Franza Ernsta Hausmanna, przylega do kościoła.

Obok drzwi wieży w ziemię wmurowany jest granitowy kamień młyński, typ niestosowany już w X wieku; znaleziono go w posadzce kościoła podczas wcześniejszej renowacji. Datowanie wieży rozstrzygnęła dendrochronologia: dębowa belka wmurowana w kamienny mur została ścięta jesienią lub zimą 1246/1247, co obala starsze lokalne twierdzenia o X-wiecznym pochodzeniu.